Debbie Hayton over de sluiting van de Tavistock-genderkliniek door de NHS

Over Debbie Hayton

Debbie Hayton is zelf transgender en geeft in dit gesprek een persoonlijke kijk op de zorg rond genderdysforie bij kinderen, naar aanleiding van de sluiting van de Tavistock-genderkliniek door de NHS. Hayton benadrukt dat de eigen transitie als volwassene plaatsvond — op een moment dat helder was wat volwassen zijn betekent, en nadat de gewenste kinderen er al waren. Vanuit die ervaring kijkt Hayton met zorg naar het idee dat kinderen al op heel jonge leeftijd zouden transitioneren.

Een label in plaats van zorg

Volgens Hayton worstelen veel kinderen met complexe en samenhangende problemen. Het probleem ontstaat op het moment dat zo'n kind het etiket "transkind" krijgt opgeplakt: vanaf dat moment wordt het anders behandeld en raakt de gewone hulp van de lokale geestelijke gezondheidszorg uit beeld. Het kind wordt als aparte groep doorgestuurd naar de Tavistock, wat Hayton volstrekt ongepast noemt. Het zijn nog steeds kinderen, en het label "trans" verklaart niets — het verklaart het probleem eerder weg. In plaats van te onderzoeken wat er werkelijk speelt, krijgt het kind te horen dat het trans is en volgen er hormonen.

Het ontbreken van een minimumleeftijd

Hayton vindt het verontrustend dat er geen minimumleeftijd zou zijn waarop een kind kan transitioneren. De vraag of het goed zou zijn geweest om zelf op zes-, zeven- of achtjarige leeftijd te transitioneren, beantwoordt Hayton met een duidelijk nee. Wie op die leeftijd zou transitioneren, mist de antwoorden op wezenlijke vragen: hoe pas je in de samenleving, hoe vorm je relaties, hoe krijg je later eigen kinderen? In plaats van die vragen te beantwoorden, worden volgens Hayton de vingers gekruist en wordt op het beste gehoopt voor deze kinderen.

Sociale media en de zwijgcultuur

Hayton wijst op een verdrietige kant van de praktijk: jonge meisjes die besluiten dat ze jongen zijn, laten op platforms als Instagram en TikTok de littekens van borstverwijdering zien, soms al op hun veertiende, vijftiende of zestiende, en presenteren dat als iets levensbevestigends. Hayton ziet dat eerder als een rage die zich als een domino-effect verspreidt. Tegelijk is er volgens Hayton een zwijgcultuur in de medische wereld: er was minstens één bekende klokkenluider bij de Tavistock, en personeelsverloop was een probleem omdat medewerkers niet langer deel wilden uitmaken van wat er gebeurde. Mensen zwijgen liever, mede door wat er gebeurt met bekende vrouwen die zich uitspreken.

Bronnen

• YouTube — Debbie Hayton over de sluiting van de Tavistock-genderkliniek door de NHS