"Transvrouwen zijn mannen — inclusief ikzelf" — Debbie Hayton

Over Debbie Hayton

In dit gesprek bij de podcast Trigonometry, gepresenteerd door Francis Foster en Konstantin Kisin, is Debbie Hayton te gast: leraar (natuurkunde), journalist en, in eigen woorden, een uitgesproken transvrouw. Hayton vertelt 25 jaar in het onderwijs te werken, in Birmingham te wonen en ongeveer tien jaar geleden getransitioneerd te zijn na een psychische crisis. Naar eigen zeggen waren er al vanaf jonge leeftijd psychologische worstelingen met gender, die lang werden weggestopt. Hayton trok aandacht door een T-shirt te dragen met de tekst "trans women are men. Get over it", wat tot ophef en een disciplinaire procedure leidde.

Sekse, gender en identiteit

Hayton stelt dat transvrouwen biologisch mannen zijn — inclusief zichzelf — en ziet het T-shirt als een politieke uitspraak die juist naar binnen is gericht: door dat feit te accepteren kun je volgens Hayton rustiger en zelfverzekerder leven. Centraal staat het onderscheid tussen sekse en gender. Sekse is volgens Hayton binair en onveranderlijk, vergelijkbaar met leeftijd of lengte; persoonlijkheid of gender is iets anders, en iedereen is een mengeling van als mannelijk en vrouwelijk geziene eigenschappen. Het idee van een aangeboren "genderidentiteit" of een soort innerlijke ziel wordt door Hayton in twijfel getrokken: er is naar eigen zeggen geen bewijs dat het brein van een transpersoon anders is. Over voornaamwoorden is Hayton ontspannen: thuis gebruiken de kinderen mannelijke voornaamwoorden, in het dagelijks leven gebruiken mensen vaak vrouwelijke, en Hayton eist van niemand een bepaalde keuze.

Vrouwenruimtes en de zorgen om kinderen

Hayton uit zorgen dat het transdebat wordt gebruikt om grenzen van vrouwen te ondermijnen, bijvoorbeeld via zelfidentificatie die toegang geeft tot vrouwenruimtes, vrouwenlijsten of gescheiden voorzieningen. Het gevangeniswezen wordt genoemd als concreet voorbeeld: Hayton zegt zelf in een mannengevangenis thuis te horen en pleit voor aparte voorzieningen in plaats van vrouwen te vragen ruimte te maken, gezien het andere profiel van vrouwelijke gedetineerden. De grootste zorg gaat naar kinderen. Hayton waarschuwt dat kinderen wordt verteld dat ze de andere sekse kunnen zijn of worden, en vreest dat dit onomkeerbare schade aanricht. Als die boodschap er in de eigen jeugd was geweest, had Hayton naar eigen zeggen willen transitioneren — en dan waren er geen eigen kinderen gekomen. Veel meisjes die zich rond de puberteit slecht voelden, groeiden daar volgens Hayton overheen. In plaats van kinderen een kant-en-klaar antwoord ("je bent trans") te geven, zouden volwassenen kritisch moeten kijken en om bewijs moeten vragen. Tot slot bepleit Hayton om identiteit uit het politieke debat te halen en te denken in universele rechten om dingen te doen, niet in rechten om iets te zijn.

Bronnen

• YouTube — Debbie Hayton bij Trigonometry