Wanneer genderideologie naar Denemarken kwam — Jesper Rasmussen
Jesper Rasmussen, een Deense filmmaker en leraar, vertelt hoe genderideologie zijn land binnendrong en hoe scholen, gezondheidszorg en de samenleving hierdoor werden beïnvloed. Hij bespreekt de reactie van Denemarken, dat zijn beleid rondom genderzorg voor minderjarigen heeft aangescherpt. Een persoonlijk en informatief perspectief vanuit een van de landen die het meest van gedachten zijn veranderd over transgenderzorg bij kinderen.
Over Jesper Rasmussen
Jesper Rasmussen is een Deense filmmaker en leraar in het basisonderwijs (groepen 1 tot en met 9). Hij is oprichter en voorzitter van de Deense Rainbow Council, een organisatie die hij samen met enkele anderen opzette om aandacht te vragen voor genderzorg bij minderjarigen. In dit gesprek met Stella O'Malley en Sasha Ayad van de podcast Gender: A Wider Lens vertelt hij hoe genderideologie in Denemarken voet aan de grond kreeg en hoe scholen, gezondheidszorg en samenleving werden beïnvloed. De eerste voorzitter van de raad was Marcus, een jongere die als tiener een geslachtsverandering werd aangeboden maar besloot te wachten tot zijn natuurlijke ontwikkeling voltooid was; Marcus runt het YouTube-kanaal The Offensive. Rasmussen omschrijft zichzelf als sociaaldemocraat en als christen, al zegt hij zijn geloof niet in zijn argumentatie te gebruiken.
Hoe genderideologie Denemarken binnenkwam
Rasmussen dacht aanvankelijk dat de medische trajecten voor kinderen die hij in de Verenigde Staten zag, niet in zijn eigen land voorkwamen. Toen hij de website van het ziekenhuis bekeek en daar het logo van WPATH tegenkwam, besefte hij dat hetzelfde in Denemarken gebeurde. Hij wijt dit vooral aan gemakzucht: omdat Denen veel belasting betalen en veel vertrouwen in hun instellingen hebben, lieten zij dit aan de overheid over. Bovendien kennen Denen volgens hem een afkeer van conflict, waardoor de praktijk volgens hem in stilte kon ontstaan. Hij benadrukt dat dit administratief binnen de gezondheidszorg werd ingevoerd en nooit door het parlement werd aangenomen; het Kamerlid Mette Thiesen kwam daar tijdens een vragenuur achter. Rasmussen waarschuwt dat elk land zijn eigen reden moet onderzoeken waarom dit gebeurde, omdat die per land verschilt.
Drie vragen en de Deense koerswijziging
De Rainbow Council formuleerde twaalf actiepunten en drie kernvragen waarmee iedereen, ongeacht voorkennis, een standpunt kan innemen. De eerste vraag: bestaat er honderd procent zekerheid in de diagnose van een kind? De tweede: als die zekerheid ontbreekt, moeten we dan accepteren dat sommige kinderen de verkeerde behandeling krijgen en schade oplopen? De derde: moeten we hiermee doorgaan, ja of nee? Rasmussen verwijst naar een artsenuitspraak in een landelijke krant dat als niemand spijt heeft, er te weinig behandeld wordt. Hij vergelijkt de geschiedenis met Zweden, waar de documentaireserie Trans Train (en het vervolg) tot stappen terug leidde, terwijl de Deense omroep DRTV volgens hem zweeg. Denemarken heeft sindsdien het beleid aangescherpt: jongeren bij wie genderdysforie pas in de puberteit opkomt, krijgen geen puberteitsremmers of hormonen meer tot hun achttiende.
Copenhagen Pride en het bredere debat
Rasmussen bespreekt ook Copenhagen Pride, dat volgens hem onder een intersectioneel-feministische koers kwam. Toen de organisatie sponsors vroeg afstand te nemen van banden met Israel, trokken grote Deense bedrijven als Lego en Novo Nordisk hun steun in. Hij vreest dat de slinger nu te ver doorslaat en dat de acceptatie van homoseksualiteit meetbaar daalt. Met de Deense Rainbow Council, die het symbool van de regenboog bewust als vleugels heeft vormgegeven, wil hij laten zien dat ook homoseksuele mensen zich tegen deze ontwikkelingen hebben uitgesproken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.