Detrans Awareness Day 2024 — Julia's verhaal van detransitie en herstel
Julia deelt haar krachtige, geanimeerde verhaal als detransitioner op Detrans Awareness Day 2024. Ze belicht de uitdagingen, misverstanden en het langzame
Over Julia
In deze geanimeerde video van Detrans Awareness Day 2024 vertelt Julia haar verhaal als detransitioner. Ze nam testosteron en hield daar stemschade aan over die zo ernstig was dat ze een corrigerende operatie nodig had om te voorkomen dat ze permanent stom zou worden. Ook haar echtgenoot is een detransitioner: ze ontmoetten elkaar voordat hij in transitie ging en doorliepen het hele proces samen. Hij was wat mensen een klassiek geval zouden noemen, iemand die al sinds zijn kindertijd het gevoel had en in zijn vroege volwassenheid besloot te transitioneren in de overtuiging dat het zijn laatste kans op een leven was. Na acht jaar transitie en alle operaties raakte ook hij gedesillusioneerd.
Het beeld dat de media schetst
Julia erkent dat verhalen over tragedie waar zijn: mislukte operaties, mensen die depressief en ziek worden en niet meer kunnen functioneren door de negatieve gevolgen van transitie. Toch vindt ze dat dit niet het volledige beeld is. Ze betwist niet dat transitie gevaarlijk, onnodig en schadelijk is, maar ze waarschuwt dat de boodschap te vaak er een is van duisternis en wanhoop. Wanneer detransitioners alleen als afschrikwekkend spektakel worden neergezet, als waarschuwing voor ouders, krijgt dat een heel andere uitwerking op de mensen die juist nu ontdekken dat hun transitie tevergeefs was, op kinderen die twijfels krijgen en op de velen die midden in hun transitie zitten.
De angst dat het te laat is
Een van de dingen die mensen tegenhoudt om te detransitioneren is de gedachte dat het al te laat is. Julia worstelde daar zelf mee na het starten van hormoontherapie, ook al had ze nog weinig veranderingen ondergaan. Ze had haar naam al veranderd en haar omgeving fel verzekerd dat ze precies wist wat goed was; toegeven dat ze het mis had was al pijnlijk genoeg, en de gedachte dat ze nooit zou kunnen herstellen dreef haar bijna dieper de ontkenning in. Julia noemt het haar eigen vermoeden, zonder bewijs, dat een deel van de hoge zelfdodingscijfers zeven tot tien jaar na transitie samenhangt met het besef dat hun leven niet wezenlijk verbeterd is terwijl terugkeren onmogelijk lijkt. Ze roept op om empathie te houden: mensen die transitioneren zijn meestal mensen die verloren zijn en vaak ernstig in de steek zijn gelaten door de samenleving.
Er is leven na detransitie
Het kernpunt van Julia is hoop. Ze benadrukt dat naast preventie ook een uitweg nodig is, en dat detransitioners daarom niet als afschrikwekkend spektakel neergezet moeten worden. Het is jaren geleden dat zij en haar man detransitioneerden; in het begin was het zwaar, maar door hun situatie te accepteren en zich op hun leven te richten wisten ze emotioneel, spiritueel en zelfs financieel te herstellen. Ze vergelijkt detransitie met andere zware tegenslagen die mensen overkomen door ongelukken of ziekte, en stelt dat een zinvol en goed leven daarna mogelijk blijft. Liefde vinden kan, ouders worden via stiefkinderen of adoptie kan, en wat uiteindelijk telt zijn niet je innerlijke zelfbeeld maar je relaties met anderen. Haar slotboodschap aan twijfelaars, worstelaars en bezorgde naasten is dat het leven niet eindigt met detransitie, maar er juist na kan beginnen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.