Detrans Awareness Day 2024 — een reis van detransitie en bevrijding
Op Detrans Awareness Day 2024 deelt een spreker zijn persoonlijke reis van detransitie als een weg naar bevrijding en zelfacceptatie na jaren van transitie en innerlijk conflict. Hij beschrijft hoe het loslaten van zijn transgenderidentiteit hem een gevoel van vrijheid en rust gaf dat hij tijdens zijn transitie nooit had gevonden.
Over Julia
In deze bijdrage aan Detrans Awareness Day 2024 vertelt Julia haar verhaal als detransitioner. Ze begint met de erkenning dat het woord "detransitioner" voor veel mensen meteen beelden oproept van mislukte operaties, chronische pijn of misbruik. Voor een deel klopt dat ook: na het gebruik van testosteron liep ze stemschade op die zo ernstig was dat haar enige transitiegerelateerde operatie een correctieve ingreep was om te voorkomen dat ze permanent stem zou verliezen. Ook haar man is detransitioner. Ze leerden elkaar kennen voordat hij in transitie ging en doorliepen het hele proces samen. Hij was wat mensen een klassiek geval zouden noemen: al sinds zijn kindertijd overtuigd, en in zijn vroege volwassenheid besloot hij te transitioneren in de overtuiging dat dit zijn laatste kans op een leven was. Na acht jaar transitie en alle operaties raakte ook hij gedesillusioneerd.
Niet alleen een verhaal van tragedie
Julia wil bewust niet de nadruk leggen op het leed. Volgens haar zijn er al genoeg verhalen over tragedie. De beelden die de media tonen van mislukte operaties en van mensen die depressief, ziek en niet meer in staat tot functioneren zijn, noemt ze echt, maar niet het volledige plaatje. Ze betwist niet dat transitie gevaarlijk, onnodig en schadelijk is, maar ze waarschuwt dat de boodschap te vaak er een is van duisternis en wanhoop. Ze begrijpt waarom mensen die boodschap inzetten: het idee dat kinderen hun leven verwoesten, raakt veel mensen en kan hen aanzetten tot actie. Maar voor wie zelf nog in transitie is of net begint te twijfelen, geeft het een heel andere boodschap. Wanneer detransitioners als een afschrikwekkend spektakel worden neergezet, vraagt ze zich af welk beeld dat schetst voor wie nu pas ontdekt dat zijn transitie een vergeefse poging was.
De angst dat het te laat is
Een van de dingen die mensen ervan weerhoudt te detransitioneren, is de gedachte dat het al te laat is. Julia worstelde hier zelf mee na het starten van hormoontherapie, ook al waren er nog weinig veranderingen: ze had al haar naam veranderd en haar omgeving stellig verteld dat ze precies wist wat goed voor haar was. Toegeven dat ze het mis had, was al pijnlijk genoeg, en de gedachte dat ze nooit zou kunnen herstellen dreef haar bijna dieper de ontkenning in. Ze vermoedt, zonder hier bewijs voor te claimen, dat dit gevoel meespeelt bij mensen die ver gevorderd zijn en menen dat er geen weg terug is. Ze pleit voor empathie in plaats van veroordeling: mensen die transitioneren zijn volgens haar vaak verloren en door de samenleving in de steek gelaten, en dat geldt vooral voor kinderen.
Er is leven na detransitie
De kern van haar boodschap is hoop. Sinds zij en haar man detransitioneerden, zijn er jaren verstreken. In het begin was het zwaar en was het makkelijk geweest de samenleving de schuld te geven of het op te geven, maar door hun situatie te accepteren en zich op hun leven te richten, herstelden ze emotioneel, spiritueel en zelfs financieel. Ze erkent dat de problemen die mensen tot transitie dreven niet vanzelf verdwijnen, en dat liefde, kinderwens en het vinden van een partner echte uitdagingen blijven. Toch kent ze persoonlijk detransitioners die liefde vonden. Wat volgens haar werkelijk telt, is niet hoe je jezelf vanbinnen ziet, maar de relaties die je met anderen hebt. Haar slotboodschap aan wie twijfelt of zich zorgen maakt om een dierbare: wanhoop niet, want het leven eindigt niet met detransitie, maar kan er juist na beginnen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.