Dr. Stephen Levine getuigt over standaarden van genderzorg voor minderjarigen
Dr. Levine getuigt voor een wetgevende commissie over wetenschappelijk onvoldoende onderbouwde genderzorgprotocollen voor minderjarigen en onomkeerbare risicos.
Over Dr. Stephen Levine
Dr. Stephen Levine is psychiater en behandelt sinds 1973 patiënten met wat tegenwoordig genderdysforie heet. In 1974 richtte hij de gender identity clinic van Case Western Reserve University op. Hij was een vroeg lid van de Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association, die nu bekendstaat als WPATH, en zat de standards of care-commissie van die organisatie voor. In deze getuigenis voor een wetgevende commissie bespreekt hij de wetenschappelijke onderbouwing van genderzorg voor minderjarigen.
Genderdysforie als psychiatrisch vraagstuk
Volgens Levine is genderdysforie geen medische ziekte maar een psychiatrische aandoening, zonder aantoonbare lichamelijke afwijking van de geslachtsorganen of de hersenen. Hij wijst erop dat het de enige psychiatrische diagnose is die artsen via chirurgie proberen te behandelen. Tegenover de opvatting dat een transidentiteit biologisch bepaald en onveranderlijk zou zijn, plaatst hij een ontwikkelingsmodel: bij jonge kinderen kan een transidentiteit volgens hem een aanpassing zijn aan een psychologisch probleem. De snelle veranderingen in aantallen en samenstelling van de groep die dysforie ervaart, wijzen volgens hem op een culturele of sociale eerder dan een biologische oorzaak, omdat het genetisch profiel van de soort niet binnen twintig jaar verandert. Hij noemt onderzoek naar clustering van nieuwe gevallen binnen specifieke scholen en vriendengroepen.
Afnemen van klachten en het affirmatieve model
Levine verwijst naar elf opvolgstudies van verschillende onderzoeksgroepen, in verschillende landen en tijden, die volgens hem alle laten zien dat de grote meerderheid van jonge kinderen met genderdysforie, indien onbehandeld, tegen het einde van de adolescentie een genderidentiteit ontwikkelt die overeenkomt met hun biologische geslacht. Hij noemt percentages tot dicht bij 90 procent en minimaal rond de 60 procent. Tegen die achtergrond bekritiseert hij gender affirming-klinieken die transitie soms na één gesprek van een uur aanbevelen, zonder uitgebreide psychiatrische evaluatie. Sociale transitie op jonge leeftijd kan er volgens hem toe leiden dat kinderen die anders zouden zijn afgehaakt, juist vasthouden aan een transidentiteit.
Suïcide, puberteitsremmers en onomkeerbare risico's
Levine stelt dat het niet wetenschappelijk vaststaat dat affirmatie de suïcidekans bij kinderen verlaagt; verhoogde suïcidecijfers komen volgens hem zowel voor als na sociale transitie en operaties voor. Hij noemt een Zweedse opvolgstudie waarin de suïcidecijfers na operatie veel hoger lagen dan in de algemene bevolking. Hij waarschuwt dat ouders soms te horen krijgen dat hun kind zal overlijden zonder transitie, wat hij dwingend en beangstigend noemt. Verder beschrijft hij voorspelbare schade van transitie: sterilisatie door operaties en mogelijk ook door cross-sekse hormonen, verlies van seksuele respons door puberteitsremming, en psychosociale gevolgen wanneer kinderen jarenlang in ontwikkeling achterblijven bij leeftijdsgenoten. Hij verwijst naar mensen die na jaren spijt kregen en naar een reeks patiënten die om herstel van hun oorspronkelijke anatomie vroegen, wat chirurgisch niet volledig mogelijk is.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.