Homoseksuele detransitioner beschuldigt NHS: "Ze hadden mij nooit mogen transitioneren"
Michael, een homoseksuele detransitioner, beschuldigt de NHS ervan hem medisch te hebben laten transitioneren zonder zijn onderliggende psychiatrische problemen te behandelen. Hij beschrijft hoe zijn homoseksualiteit feitelijk werd weggeconverteerd door transitie en waarom hij dat als een vorm van schade beschouwt. Een onthutsend getuigenis over de gevolgen van onkritische genderbevestigende zorg voor kwetsbare LGB-jongeren.
Over Michael
In dit Engelstalige interview vertelt Michael, een homoseksuele man uit Schotland, zijn verhaal als detransitioner. Hij groeide naar eigen zeggen op in een liefdevol gezin zonder noemenswaardig jeugdtrauma en kwam rond zijn vijftiende uit als homo. Als tiener was hij modebewust en flamboyant, en hij voelde zich in zijn omgeving overwegend gesteund, ondanks de gebruikelijke pesterijen. Het keerpunt kwam op zijn achttiende, toen hij seksueel werd misbruikt. Die ervaring leidde tot dakloosheid, overmatig drinken en drugsgebruik. Michael benadert zijn medische transitie inmiddels kritisch en wilde zijn verhaal delen om anderen te waarschuwen.
Hoe het transitiepad ontstond
Michael beschrijft hoe hij in de uitgaansscene terechtkwam in een kring waar het idee groeide dat hij eigenlijk transgender zou zijn. Volgens hem werd hem door oudere mannen verteld dat een homoseksuele man die van hoge hakken en make-up hield, "waarschijnlijk een trans vrouw" was. Hij ziet daarin een vorm van weggewerkte homoseksualiteit: in plaats van uitleg dat je jezelf op elke manier mag uiten, werd er volgens hem naar medicatie gegrepen. Het onverwerkte trauma van zijn achttiende speelde daarbij een centrale rol; transitie voelde als de kans om een nieuw leven te beginnen, weg van wie hij was geweest. Hij koos eerst de naam Lori en later Caitlyn.
Kritiek op het zorgsysteem
Het zwaartepunt van het gesprek ligt op wat er volgens Michael misging in de zorg. Hij vertelt dat zijn onderliggende problemen — het trauma, alcohol- en drugsgebruik, een verstoorde relatie met eten en eerdere zelfbeschadiging — bij de instanties bekend waren, maar dat hij steeds werd doorverwezen zonder dat iemand ingreep. Toen hij telefonisch aangaf zichzelf iets aan te willen doen, werden volgens hem de gebruikelijke stappen voor iemand in crisis niet genomen. Bij de genderkliniek werd in de aantekeningen therapie aanbevolen, maar die kwam er volgens zijn relaas niet: na twee afspraken kreeg hij hormoonremmers en hormonen voorgeschreven. Hij wijst erop dat de gehanteerde criteria leunden op stereotypen — feminiene kleding, kapsels, make-up en geen voetbal spelen — die volgens hem vooral een homoseksuele man beschrijven.
Stereotypen en homofobie
Michael en de interviewer bespreken hoe het systeem volgens hen werkt met vaste opvattingen over wat mannelijk en vrouwelijk is. Wie niet binnen die hokjes past, zou eerder als trans worden gezien. Ze benoemen ook dat patiënten leren "het spel te spelen": zich extra feminien kleden om sneller toegang te krijgen tot medicatie of operaties. Michael, die naar eigen zeggen bijna vijf jaar werd gemedicaliseerd, beschrijft de erratische stemmingswisselingen die hij toeschrijft aan de hormonen, terwijl er geen gesprekstherapie tegenover stond. Hij verwoordt het als de overtuiging dat hij "trans de homo weg" kreeg, en beschouwt dat als schade. Let op: de video is Engelstalig en gebaseerd op zijn persoonlijke ervaring.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.