Gender: A Wider Lens aflevering 146 — Mythes en misvattingen over gender
In aflevering 146 onderzoeken Sasha Ayad en Stella O'Malley systematisch de meest verspreide mythes en misvattingen rondom genderidentiteit en de zorg daarvoor. Ze baseren zich op wetenschappelijk onderzoek en klinische ervaringen om aan te tonen dat het dominante narratief op meerdere punten ernstig overdrijft of simpelweg onjuist is. De aflevering is een helder overzicht van de wetenschappelijke stand van zaken.
Over Gender: A Wider Lens
In aflevering 146 van de podcast Gender: A Wider Lens gaan psychotherapeut Stella O'Malley en jeugdtherapeut Sasha Ayad in op wat zij mythes en overdreven stellingen rond gender noemen. Hun uitgangspunt: gender laat zich niet vangen in sound bites. Wie denkt dat het simpel is, mist volgens hen de nuance. Ze bespreken bewust mythes van alle kanten van het debat, omdat black-and-white uitspraken aan elke zijde de complexiteit wegnemen. De aflevering verwijst ook naar het gender care framework dat zij binnen Genspect ontwikkelden: een niet-gemedicaliseerde manier om naar genderdiversiteit in de samenleving te kijken.
Mythes vanuit de genderideologie
O'Malley en Ayad benoemen verschillende veelgehoorde aannames. De gedachte dat "trans het nieuwe homo is", oftewel een vaste, aangeboren eigenschap die zich vanzelf ontvouwt en die ouders enkel mogen faciliteren. De aanname dat genderidentiteit altijd boven de biologische werkelijkheid gaat, en dat er geen pijn op aarde is als genderdysforie. Ze betwijfelen dat laatste: ieder mens lijdt op zijn eigen manier, en pijn laat zich tussen mensen niet vergelijken. Ook het idee dat misgenderen per definitie verwoestend is, zien zij als overdreven. Daarnaast bespreken zij de mythe van suïcide: suïcidale gedachten komen vaker voor bij trans-geïdentificeerde jongeren dan in de algemene bevolking, maar niet per se vaker dan bij groepen met dezelfde comorbiditeiten zoals angst of depressie. Volgens hen is er geen bewijs dat affirmatie of een medische route dat risico verlaagt. Ze verwijzen onder meer naar werk van socioloog Michael Biggs en naar een Zweeds onderzoek (genoemd als Dhejne, 2011) dat een verhoogd risico na medische transitie laat zien.
Mythes vanuit de gendercritische kant
Het tweetal richt zich vervolgens nadrukkelijk op aannames aan de andere kant. De stelling dat je iemands biologische geslacht "altijd kunt zien" noemen zij onjuist en soms kwetsend; juist detransitioners, vrouwen die testosteron gebruikten, worden er volgens hen door geraakt. De gedachte dat "de transcultus mijn kind heeft afgepakt" bevat volgens hen een kern van waarheid over online invloed, maar maakt ouders ten onrechte machteloos, terwijl er wel degelijk iets te doen valt. Ook bespreken zij het idee dat alleen jonge kinderen bescherming nodig hebben en oudere tieners of volwassenen elke onomkeerbare keuze maar moeten kunnen maken; zij wijzen op kwetsbare volwassenen en op detransitioners die als volwassene transitioneerden. Verder noemen zij de aanname dat alle getransitioneerde jongeren eigenlijk homo of lesbisch zouden zijn, en de gelijkstelling van autogynefilie met narcisme.
Cultuur, ouders en perspectief
Een terugkerend thema is de rol van ouders. O'Malley en Ayad bestrijden zowel het beeld dat ouders een bedreiging vormen voor hun kind als het beeld dat kinderen altijd degenen zijn die de band verbreken; de werkelijkheid is genuanceerder. Ze plaatsen dit in een bredere culturele context: in een individualistische westerse cultuur hoort het bij het ouderschap dat kinderen volwassen worden en eigen keuzes maken, soms tegen de waarden van het gezin in. Ondanks de scherpe kanten van het debat sluiten ze hoopvol af: het gesprek dwingt mensen dieper na te denken over wat het betekent om man, vrouw of mens te zijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.