"Mijn hele jeugd was gemedicaliseerd" — Scarlet (Gender: A Wider Lens)
Scarlet deelt haar verhaal van hoe haar hele jeugd werd gedomineerd door medicalisering als gevolg van genderdysforie.
Over Scarlet en Gender: A Wider Lens
In deze aflevering van de podcast Gender: A Wider Lens, gepresenteerd door psychotherapeut Stella O'Malley en jeugdtherapeut Sasha Ayad, vertelt Scarlet zijn verhaal over een jeugd die volgens hem volledig werd gemedicaliseerd. Scarlet, geboren in 2002, begon rond zijn dertiende met een sociale en medische transitie. De presentatoren benadrukken dat Scarlet zich niet zozeer als detransitioner ziet, maar zich herkent in androgynie en aangeeft dat mensen elke voornaam en elk voornaamwoord mogen gebruiken waar ze zich prettig bij voelen. In het gesprek gebruiken de hosts daarom de mannelijke vorm.
Een jeugd vol diagnoses
Scarlet beschrijft zichzelf als een gevoelig, vaak angstig en somber kind. Rond zijn vierde of vijfde kreeg hij de diagnose hoogfunctionerend autisme. Hij groeide op in een klein stadje met een fundamentalistisch-christelijke kerk, waar gevoelens van homofobie en afwijzing aanwezig waren. Zijn vrouwelijke voorkeuren en zijn aantrekking tot jongens werden vaak toegeschreven aan zijn autisme, alsof het een vorm van verwarring was. Hij werd op school apart gezet, mocht niet altijd met klasgenoten meedoen en werd uiteindelijk deels thuisonderwezen. Daardoor voelde hij zich vaak ongewenst en als een last, een gevoel dat volgens hem zijn hele leven is blijven hangen.
Online ervaringen en lichaamsbeeld
Omdat hij vaak thuis was, had Scarlet veel online contacten via chatdiensten. Daar werd hij benaderd door oudere mannen die hem op een seksualiserende manier behandelden, iets wat hij destijds als naar en ongemakkelijk ervoer. In combinatie met de afwijzende houding in zijn omgeving leidde dit tot sterke afkeer van het idee om op te groeien als jongeman. Rond zijn elfde of twaalfde ontwikkelde hij intense lichaamsbeeldproblemen en ging hij zich richten op vermeende gebreken in zijn uiterlijk. Via online figuren leerde hij over transitie en zag hij dat als een manier om aan zijn ontwikkeling te ontkomen.
Het medische traject
Op zijn dertiende zocht Scarlet zelf contact met een kliniek. Na een korte beoordeling kreeg hij een genderdiagnose. Volgens hem draaide het gesprek met zijn moeder om het bekende beeld van "een dode zoon of een levende dochter". Hij beschrijft hoe een therapeut zijn ervaringen leek om te buigen naar het beeld van een vrouwelijke ziel in een mannenlichaam, iets wat voor hem niet klopte. Hij kreeg eerst spironolacton, daarna oestrogeen en later een implantaat als puberteitsremmer. Bij dat implantaat ontstonden ernstige klachten zoals opvliegers, spierkrampen, pijn en bloed in de urine, klachten die volgens hem na verwijdering grotendeels verdwenen. Vragen over zijn seksuele ontwikkeling werden volgens Scarlet vaak als ongepast weggewuifd, en zijn moeder werd soms de kamer uit gestuurd. Inmiddels is hij gestopt met oestrogeen en wil hij zijn lichaam zijn eigen weg laten gaan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.