Hoe verkeerde diagnoses leiden tot onomkeerbare schade — Mia Hughes
Mia Hughes schreef het rapport over de gelekte WPATH-bestanden en is een van de scherpste analytici van de genderzorgsector.
Over Mia Hughes
Mia Hughes is een van de auteurs die samen met Michael Shellenberger de zogenoemde WPATH-bestanden naar buiten bracht. In deze lezing op de Genspect-conferentie in Lissabon, vlak bij de locatie van het congres van de World Professional Association for Transgender Health (WPATH), bespreekt zij waarom de diagnose genderdysforie volgens haar de meest schadelijke diagnose in de hedendaagse psychiatrie is. Haar centrale stelling: een geslaagde medische behandeling begint met een nauwkeurige diagnose, terwijl de genderzorg volgens haar juist begint met een onvolledige en betekenisloze diagnose.
Een onvolledige diagnose
Hughes betoogt dat de diagnostische criteria voor genderdysforie in het DSM van de Amerikaanse psychiatrievereniging — en gendrincongruentie in de ICD van de Wereldgezondheidsorganisatie — neerkomen op een opsomming van subjectieve gevoelens en stereotypen. Volgens haar zijn deze criteria niet voortgekomen uit nieuw wetenschappelijk onderzoek, maar onder druk van activisten die de eerdere term genderidentiteitsstoornis veranderd wilden zien. Het kernprobleem dat zij schetst: zodra iemand zich als transgender presenteert, wordt verder onderzoek naar de onderliggende oorzaken overbodig geacht, en zelfs als kwetsend bestempeld. Daardoor wordt de diagnose volgens haar het einde van het onderzoek in plaats van het begin ervan.
Wat er achter het symptoom schuilt
Volgens Hughes is de belangrijke vraag niet of de diagnose echt is, maar of zij iemand helpt. Zij verwijst naar filosoof Ian Hacking en naar Allen Frances, voorzitter van de DSM-IV-taskforce, die stelde dat psychiatrische diagnoses — zeker bij tieners — in potlood geschreven zouden moeten worden, omdat een verkeerde diagnose makkelijk gesteld en moeilijk te corrigeren is. Veel uitingen van menselijk lijden zijn volgens haar tijdelijk en horen bij de moeilijkheden van het leven, met name in de adolescentie. Achter de wens om het eigen lichaam te veranderen ziet zij uiteenlopende oorzaken, waaronder autisme, ADHD, depressie, angst, trauma, een onverwerkte homoseksuele oriëntatie en kenmerken die zij in verband brengt met andere psychiatrische beelden.
Geen transgender kind
Een terugkerend punt in de lezing is dat er volgens Hughes in medische zin niet zoiets bestaat als een transgender kind. Zij beschrijft het label transgender als een politieke identiteit die in haar ogen een belemmering vormt voor artsen om hun patiënt werkelijk te zien. Genderafwijkend gedrag bij kinderen werd volgens haar pas in de loop van de twintigste eeuw als stoornis bestempeld. Zij pleit ervoor kinderen te helpen veerkracht op te bouwen in plaats van hen een psychiatrisch etiket te geven, en waarschuwt tegen onomkeerbare medische ingrepen bij jonge mensen op basis van wat zij een lege diagnose noemt. In de aansluitende vraag-en-antwoordsessie gaan deelnemers, onder wie ouders en clinici, met haar in gesprek over onder meer de gebrekkige beoordeling in de praktijk en de rol van rechtszaken om de sector bij te sturen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.