De hormoonkater — het detransitieverhaal van Grace Lidinsky-Smith
Grace Lidinsky-Smith beschrijft hoe ze na haar hormonenbehandeling als detransitioner moest omgaan met de blijvende lichamelijke en emotionele gevolgen.
Over Grace Lidinsky-Smith
Grace Lidinsky-Smith is een detransitioner die in dit gesprek met Benjamin Boyce haar verhaal vertelt. Ze stopte in 2018 met haar transitie en bouwde daarna een eigen geluid op, onder meer via haar blog en haar online aanwezigheid onder de naam "hormone hangover". Ze werd geportretteerd in een aflevering van het Amerikaanse programma 60 Minutes over detransitioners. Daarnaast is ze voorzitter van de Gender Care Consumers Advocacy Network (GCCAN), een organisatie die pleit voor zorgvuldige besluitvorming rond transitie. In dit interview blikt ze terug op haar genderreis, haar twijfels en de weg terug.
Hoe de transitiewens ontstond
Grace beschrijft dat de eerste zaadjes werden geplant toen ze als 13-jarige op Tumblr terechtkwam, in een omgeving die ze omschrijft als de "social justice"-wereld. Pas jaren later, na een diepe depressie volgend op haar studie, raakte ze ervan overtuigd dat ze trans was en moest transitioneren. Tijdens haar studie identificeerde ze zich eerst als non-binair en experimenteerde ze met sociale transitie via voornaamwoorden. Ze vertelt dat ze veel tijd online doorbracht, zichzelf als erg angstig en onzeker ervoer, en transitie ging zien als een schijnbaar duidelijk pad naar een functioneel leven. Het idee dat iedereen een innerlijke genderidentiteit heeft die je moet ontdekken, ervaart ze achteraf als een soort eindeloze "queeste" die voor haar vooral leidde tot dwangmatig piekeren over haar eigen gevoel en presentatie.
De medische stappen en de keer
Volgens haar eigen relaas gebruikte Grace in totaal ongeveer negen maanden testosteron, met een onderbreking voor een borstamputatie (top surgery). Testosteron voelde aanvankelijk als een high: meer energie, minder angst en het gevoel dat haar leven weer op de rails stond. Na de operatie wist ze echter vrijwel meteen dat iets niet klopte met haar verwachtingen. De aanvankelijke euforie ebde weg en ze realiseerde zich dat de onderliggende onzekerheid bleef, terwijl er steeds nieuwe stappen leken te volgen om te "passen". Dat bracht haar ertoe testosteron te stoppen en haar keuzes te heroverwegen. Ze vertelt dat ze veel twijfels onderweg had weggeredeneerd als geïnternaliseerde transfobie, en dat zorgverleners volgens haar te weinig de aanbevolen mentale beoordelingen uitvoerden.
Detransitie, gemeenschap en herstel
Na haar detransitie bracht Grace eerst een periode in stilte en verdriet door, gesteund door haar familie en partner. Via Twitter vond ze een gemeenschap van andere vrouwen die detransitioneerden, met wie ze onder meer "detransition brunches" hield. Ze benadrukt dat online gemeenschappen veel kunnen betekenen, maar dat er volgens haar te weinig professionele steun is voor mensen die de gevolgen van detransitie verwerken. Het openbreken van haar eerdere geslotenheid bracht haar dichter bij anderen en maakte haar naar eigen zeggen minder rigide. Ze hervond houvast door hobby's en interesses van vóór haar internetjaren op te pakken, zoals breien, fluitspelen, tuinieren en schrijven. Kritisch kijkt ze naar het concept genderidentiteit zoals ze dat in genderstudies leerde, en naar de invloed van internetcultuur op jonge mensen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.