Hannah Barnes over Time to Think — Baillie Gifford Prize interview
In dit interview voor de Baillie Gifford Prize vertelt Hannah Barnes over het schrijven van "Time to Think", haar onderzoek naar de gesloten genderkliniek voor jongeren van het Tavistock. Ze bespreekt hoe jaren van journalistiek onderzoek leidden tot een onthullend beeld van een falen in de zorg voor kwetsbare jongeren.
Over Hannah Barnes en Time to Think
In deze aflevering van de Read Smart-podcast van de Baillie Gifford Prize for Non-Fiction spreekt presentator Razia Iqbal met journalist Hannah Barnes, die met haar boek Time to Think op de shortlist van de prijs staat. Het boek beschrijft de teloorgang van de Gender Identity Development Service (GIDS) van het Tavistock and Portman Trust in Noord-Londen, de genderdienst voor kinderen binnen de NHS. Barnes baseert zich op duizenden pagina's documenten, interne e-mails, ongepubliceerde rapporten en meer dan honderd uur aan getuigenissen van clinici, voormalige patiënten en leidinggevenden. Ze vertelt dat het boek bijna niet verscheen: het voorstel werd door tweeëntwintig uitgevers afgewezen, vaak met de woorden dat het verhaal verteld moest worden, maar niet door hen. Het werk begon als onderzoek voor het BBC-programma Newsnight, samen met gezondheidsverslaggever Deborah Cohen, nadat een gelekt rapport van Dr. David Bell de zorgen van een deel van het personeel naar buiten bracht.
De betekenis van de titel
De titel Time to Think verwijst naar drie dingen, legt Barnes uit. Ten eerste was "tijd om na te denken" de oorspronkelijke rechtvaardiging voor puberteitsremmers: door de puberteit te pauzeren zou een jongere rust krijgen om over de eigen genderidentiteit na te denken zonder dat het lichaam in een ongewenste richting verandert. In de praktijk blijkt dat niet zo te werken, zegt Barnes: vrijwel niemand stopt er weer mee, en volgens haar gaat meer dan vijfennegentig procent door naar de volgende stap met hormonen. Ten tweede was er in de drukke jaren rond 2014 tot 2018 binnen GIDS juist geen tijd om na te denken; clinici hadden naar eigen zeggen wachtlijsten van meer dan honderd kinderen en konden soms niet eens bijhouden wie ze zagen. Ten derde is het een vraag aan de samenleving: is het tijd om na te denken over hoe deze groep jongeren het beste geholpen wordt, met aandacht voor uiteenlopende behoeften in plaats van één aanpak voor iedereen.
Klokkenluiders, het Nederlandse protocol en de afbouw
Barnes beschrijft de sterke stijging van verwijzingen, met een verschuiving van vooral jongere jongens naar in toenemende mate meisjes. Ze noemt verschillende mogelijke verklaringen, zoals grotere zichtbaarheid van transgender mensen, invloed binnen vriendengroepen, onderliggende psychische problemen en ongemak met same-sex-aantrekking, zonder één oorzaak als doorslaggevend te bestempelen. De clinici die hun zorgen wilden uiten werden volgens haar vaak niet gehoord of monddood gemaakt, mede uit angst voor het label transfobie en door een sfeer waarin de dienst zichzelf als een "familie" zag. Ze gaat ook in op de financiële afhankelijkheid van het bredere trust van de inkomsten uit de genderdiensten. Het medische model kwam voort uit het Nederlandse protocol: puberteitsremmers vanaf twaalf, hormonen vanaf zestien, operatie vanaf achttien, voor een zeer kleine en zorgvuldig geselecteerde groep. GIDS verbreedde die criteria echter aanzienlijk en bleef volgens Barnes op koers ook nadat eigen data wezen op uitblijvende verbetering. Inmiddels beval een door NHS England ingestelde review de sluiting van GIDS aan, al worden vervangende diensten getroffen door vertragingen, waardoor duizenden wachtende jongeren in onzekerheid blijven. Barnes benadrukt dat transgender jongeren recht hebben op dezelfde zorgstandaard als ieder ander.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.