Het verhaal van binnenuit — de sluiting van de Tavistock genderkliniek (Hannah Barnes)

Over Hannah Barnes

Hannah Barnes is journalist en schreef een boek over de Tavistock genderkliniek in Londen. In dit gesprek licht zij toe waarom de kliniek binnen enkele weken zou sluiten. De Tavistock was de enige NHS-voorziening voor kinderen en jongeren met genderidentiteitsvragen in Engeland en Wales. De sluiting volgde op een onafhankelijke beoordeling van de genderzorg onder leiding van dr. Hilary Cass.

Een overbelaste dienst

Volgens Barnes was een van de kernproblemen dat één nationale dienst de zorg moest leveren. Het aantal verwijzingen nam vanaf 2009 sterk toe, met een sterke stijging rond 2015, waardoor de kliniek overbelast raakte. Het onderzoek van dr. Cass concludeerde dat dit ene-dienstmodel niet houdbaar en onveilig was en dat er een fundamentele heroverweging nodig was. De opvolger van de Gender Identity Development Service (GIDS) zou volgens Barnes veel meer holistisch moeten werken, waarbij ook andere moeilijkheden van jongeren worden meegewogen. Veel clinici gaven aan dat jongeren weliswaar in nood waren rond hun gender, maar dat er daarnaast vaak veel meer speelde.

Assessment, beleid en interne zorgen

Barnes beschrijft wat zij een "clinician's lottery" noemt: er was geen consistentie binnen de dienst. Sommige clinici hanteerden snelle, meer affirmatieve assessments, terwijl anderen hun beoordeling over twintig tot dertig afspraken uitsmeerden. Het kort gehanteerde model van drie tot zes sessies was volgens veel clinici te weinig tijd om alles wat speelde te onderzoeken. Zij benadrukten dat het niet ging om het uitsluiten van fysieke transitie, maar om de zekerheid dat een beslissing zo juist mogelijk was. Barnes wijst er ook op dat exploratieve gesprekstherapie volgens betrokkenen, inclusief jongeren zelf, geen conversietherapie is. Toen clinici intern zorgen aankaartten, gebeurde er vaak weinig; sommigen werden volgens haar als "lastpakken" bestempeld en verlieten uiteindelijk de dienst.

Aantrekking tot hetzelfde geslacht en ontbrekende data

Barnes noemt dat er volgens gegevens uit één verwijzingsjaar (2012, voor de oudere groep boven de twaalf) sprake was van een groot aandeel jongeren dat zich aangetrokken voelde tot hetzelfde geslacht, naast een opvallend aandeel jongeren met autisme. Zij benadrukt dat de data beperkt zijn, wat zij als deel van het probleem ziet. Clinicus dr. Matt Bristow wees er volgens haar op dat gedrag in de kindertijd dat op een transuitkomst kan wijzen, vaak ook wijst op een homo-, lesbische of biseksuele uitkomst, en dat dit door de genderbril uit het oog werd verloren. De vrees, zegt Barnes, was niet dat dit de bedoeling was, maar dat het wel het resultaat kon zijn. Zij vertelt ook over jongvolwassenen die zij sprak: sommigen waren positief, anderen voelden zich ernstig geschaad, waaronder iemand die na een gebrekkige beoordeling is gedetransitioneerd.

Zwakke evidentie en de roep om beter onderzoek

Tot slot bespreekt Barnes de puberteitsremmers. Kinderen kunnen er niet aan beginnen vóór de puberteit; zij moeten minstens Tanner-stadium twee bereiken. Hoewel enkele zeer jonge kinderen zijn verwezen, was de meerderheid door de lange wachtlijst veertien of vijftien. De oudere studies waren volgens haar allemaal methodologisch zwak: kleine aantallen en geen langetermijnopvolging. Diezelfde gebrekkige evidentie wordt zowel gebruikt om te suggereren dat genderincongruentie bij velen tijdens de puberteit oplost, als om de behandeling te rechtvaardigen. Haar conclusie is dat er behoefte is aan beter onderzoek en aan meer discussie.

Bronnen

• YouTube — Hannah Barnes over de sluiting van de Tavistock genderkliniek