No Time to Think — de ondergang van GIDS bij Tavistock met Hannah Barnes (ep. 104)
Journalist Hannah Barnes bespreekt in aflevering 104 haar boek No Time to Think, waarin ze de ondergang beschrijft van de Gender Identity Development
Over Hannah Barnes
Hannah Barnes is onderzoeksjournalist bij het BBC-actualiteitenprogramma Newsnight. In deze aflevering (104) van de podcast Gender: A Wider Lens, gepresenteerd door psychotherapeut Stella O'Malley en adolescententherapeut Sasha Ayad, bespreekt zij haar boek Time to Think. Daarin reconstrueert ze de gang van zaken bij de Gender Identity Development Service (GIDS) van de Tavistock-kliniek in het Verenigd Koninkrijk. Barnes vertelt dat ze haar onderzoek baseerde op originele documenten, transcripten en interviews, en dat ze samen met collega Deborah Cohen bewust een op brondocumenten gebaseerde, op de medische bewijsbasis gerichte aanpak koos. Volgens haar stelden zij nooit het recht van mensen om te transitioneren ter discussie, maar enkel de vraag of de geleverde zorg toereikend was.
Een tijdlijn van zorgen die genegeerd werden
De presentatoren schetsen eerst de geschiedenis van GIDS. De dienst werd in 1989 opgericht door Domenico Di Ceglie en bleef aanvankelijk klein. Al rond 2004-2005 uitte clinicus Sue Evans zorgen dat jongeren te snel werden doorverwezen; een rapport met aanbevelingen uit 2006 bleef volgens de sprekers vijftien jaar liggen. Vanaf 2011 liep een onderzoek naar puberteitsremmers. Toen rond 2015-2016 het aantal verwijzingen sterk steeg en de eerste resultaten van dat onderzoek tegenvielen, raakte de dienst volgens Barnes in toenemende mate ontregeld. Latere klokkenluiders zoals Sonia Appleby en David Bell kregen volgens haar weinig gehoor. Daarna volgden de rechtszaak rond Keira Bell (2020), een inspectie door de Care Quality Commission die de dienst als ontoereikend beoordeelde (2021), de interim-rapporten van Hilary Cass, en het besluit in 2022 om de GIDS te sluiten.
Een ontbrekend model en de loterij van zorg
Een terugkerend thema is het gebrek aan een gedeeld klinisch kader. Volgens Barnes was er geen overeenstemming over wat er nu eigenlijk werd behandeld, waardoor ook geen overeenstemming bestond over de beste aanpak. De gevolgen waren grote verschillen in praktijk: de Care Quality Commission constateerde dat sommige beoordelingen na twee sessies tot medische interventies leidden, terwijl andere dertig of vijftig sessies omvatten. Welke clinicus een gezin kreeg toegewezen, bepaalde sterk welke zorg het ontving. Barnes beschrijft dat puberteitsremmers werden gepresenteerd als een omkeerbare pauzeknop die "tijd om na te denken" zou geven, maar dat de gegevens uit het onderzoek lieten zien dat vrijwel alle deelnemers doorgingen naar cross-sekse hormonen, zonder aantoonbare toename van welbevinden.
Druk van buitenaf en clinici die hun praktijk veranderden
Barnes gaat in op de invloed van de belangenorganisatie Mermaids onder leiding van Susie Green, die volgens meerdere door haar gesproken clinici aanwezig was in de gedachten van behandelaars, ook al kreeg de organisatie niet alles gedaan wat zij wilde. Ze benadrukt dat de aandrang om de leeftijd voor interventies te verlagen niet alleen van zulke groepen kwam, maar ook van sommige clinici en endocrinologen. Verscheidene behandelaars, zoals Anna Hutchinson, Natasha Prescott en Anastassis Spiliadis, veranderden na de tegenvallende onderzoeksgegevens hun werkwijze en breidden hun beoordelingen uit, terwijl de dienst als geheel volgens Barnes niet van koers wijzigde. Ze bespreekt ook de casus van Jacob, een jongere die zich comfortabel als trans identificeerde maar ontevreden was over de eenzijdige nadruk op medische interventie. Tot slot komt Ierland aan bod, waar de volwassenenzorg onder Donal O'Shea en Paul Moran de GIDS-beoordelingen opnieuw beoordeelde wegens twijfels over de kwaliteit.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.