Hannah Barnes — het verhaal achter de sluiting van de Tavistock-kliniek

Over Hannah Barnes

Hannah Barnes is journalist en schreef een boek over de Tavistock Gender Identity Development Service (GIDS) in Londen, lange tijd de enige NHS-voorziening voor genderzorg aan kinderen en jongeren in Engeland en Wales. In dit interview vertelt zij het verhaal achter de aangekondigde sluiting van de kliniek, die volgde op een onafhankelijk onderzoek naar de genderidentiteitszorg. Voor haar boek sprak zij meerdere jongeren die inmiddels volwassen zijn, evenals clinici die bij de dienst werkten.

Een overbelaste dienst en het Cass-onderzoek

Volgens Barnes waren er meerdere problemen. Eén landelijke dienst raakte volledig overbelast door het sterk stijgende aantal verwijzingen, dat vanaf 2009 toenam en rond 2015 als het ware explodeerde. Het onafhankelijke onderzoek onder leiding van dr. Hilary Cass concludeerde dat dat ene-dienstmodel niet houdbaar en onveilig was en dat een fundamentele heroverweging nodig is. Cass pleitte voor een veel holistischere aanpak, waarbij ook andere moeilijkheden van jongeren worden meegewogen. Clinici gaven aan dat jongeren weliswaar in nood verkeerden rond hun gender, maar dat er vaak veel meer speelde.

Inconsistente beoordelingen en niet-meegewogen problemen

Barnes beschrijft wat zij een "clinician's lottery" noemt, ook genoemd in het rapport van dr. Cass: er was geen consistentie binnen de dienst. Sommige clinici deden een snelle beoordeling, andere voerden hun beoordeling uit over twintig tot dertig afspraken, iets dat ook de Care Quality Commission vaststelde. De gegevens waren beperkt en de registratie gebrekkig. Uit één verwijsjaar (2012, oudere leeftijdsgroep) bleek dat tussen de 80 en 90 procent van de verwezen jongeren op hetzelfde geslacht viel; ook autisme kwam relatief veel voor. Barnes benadrukt dat sommige jongeren positieve ervaringen hadden, maar dat anderen ernstig zijn geschaad. Zij noemt een jonge vrouw die inmiddels is gedetransitioneerd, wier beoordeling volgens haarzelf grondigheid miste; eerdere mentale problemen en een eetstoornis werden nauwelijks meegewogen, en haar GIDS-beoordeling werd bij de volwassenenzorg als vaststaand aangenomen.

Exploratie, homoseksualiteit en zorgen die niet werden gehoord

Tegen de aantijging dat een meer exploratieve therapeutische aanpak een vorm van trans-conversietherapie zou zijn, brengt Barnes in dat veel clinici juist meer exploratieve gesprekstherapie bepleitten zonder fysieke transitie uit te sluiten; volgens hen was een model van drie tot zes sessies te kort om alles te onderzoeken. Het ging er niet om puberteitsremmers uit te delen, maar om te toetsen of die keuze de juiste was. Clinicus dr. Matt Bristow wees erop dat gedrag in de kindertijd dat op een transuitkomst kan wijzen, ook een sterke voorspeller kan zijn van een homoseksuele, lesbische of biseksuele uitkomst, iets dat binnen een genderdienst uit beeld dreigde te raken. Toen clinici dit soort zorgen intern aankaartten, gebeurde er volgens Barnes vaak niets, en werden zij soms als lastpakken weggezet. Zij wijst er ook op dat er over de zorg voor deze kwetsbare groep wereldwijd geen eensgezindheid bestaat en dat het woord "gender" hier het zicht vertroebelde. Over de beperkte bewijsbasis merkt zij op dat de bestaande studies klein en gebrekkig zijn, zonder langetermijn-follow-up.

Bronnen

• YouTube — Hannah Barnes over het verhaal achter de sluiting van de Tavistock-kliniek