Hannah Barnes over de ineenstorting van de Britse genderidentiteitskliniek (Chris Williamson)
Journalist Hannah Barnes, die het boek "Time to Think" schreef over de Tavistock GIDS-kliniek, bespreekt bij Chris Williamson de ineenstorting van de
Over Hannah Barnes en Time to Think
Journalist Hannah Barnes, die het onderzoek bij BBC Newsnight startte, bespreekt in dit gesprek met Chris Williamson haar boek Time to Think over de Britse genderidentiteitskliniek GIDS van de Tavistock. Ze benadrukt dat ze dit als een gezondheidsverhaal benadert en niet als een ideologisch strijdpunt: de kern is of aan elke jongere wel de best mogelijke zorg werd geboden. Volgens Barnes is haar werk over de hele linie positief ontvangen, met recensies van zowel linkse als rechtse media. Ze probeerde behoedzaam te blijven, identiteiten of het recht op transitie nooit ter discussie te stellen, en zorgvuldig te zijn in haar taalgebruik omdat het over kinderen en jongeren gaat.
Het ontstaan en de groei van GIDS
De dienst werd opgezet door kinder- en jeugdpsychiater Domenico Di Ceglie en opende in 1989; in 1994 verhuisde hij naar de Tavistock and Portman. Lange tijd waren de aantallen klein en draaide het om gesprekstherapie en het verkennen van genderidentiteit. Puberteitsremmers waren in de jaren negentig alleen beschikbaar voor zestienjarigen. Vanaf de jaren 2000 nam de druk toe om die middelen ook aan jongere kinderen te geven, mede omdat een Nederlands team daarmee was begonnen; GIDS was na Nederland de op een na oudste jeugdgenderkliniek ter wereld. In 2011 startte GIDS een onderzoeksstudie met 44 jongeren vanaf twaalf jaar. In 2014 werd vroege interventie als beleid over de hele dienst uitgerold en verviel de leeftijdsgrens, zodat puberteitsremmers vanaf Tanner-stadium twee mogelijk werden. Tegelijk steeg het aantal verwijzingen sterk en verschoof de demografie: tweederde van de verwijzingen betrof in 2015 meisjes, vaak met andere ernstige problemen.
Zorgen over de bewijsbasis en de jongeren
Barnes legt uit dat clinici zich zorgen maakten omdat de bewijsbasis voor puberteitsremmers beperkt was en nu werd toegepast op een totaal andere groep jongeren. Uit vroege data bleek dat vrijwel iedereen die aan de remmers begon, doorging naar cross-sekse-hormonen, wat de gedachte van remmers als "tijd en ruimte om na te denken" onder druk zette; het aantal afspraken nam juist af. De officiële NHS-richtlijn erkent dat weinig bekend is over langetermijneffecten op bot-, hersen- en cognitieve ontwikkeling. Systematische reviews in Engeland, Zweden, Finland en Noorwegen vonden de bewijsbasis voor effectiviteit zwak. Barnes noemt ook de hoge aandeel jongeren die op het gelijke geslacht vielen, het hoge aandeel met autistische kenmerken, en gevallen waarin trauma of andere problemen mogelijk voorafgingen aan de genderidentiteit.
Invloed, verantwoordelijkheid en de toekomst
Volgens Barnes speelde ideologie een rol, maar minder openlijk dan sommigen denken. Belangengroepen zoals Mermaids werden als invloedrijk ervaren, al kregen ze niet alles gedaan; de meeste medewerkers omschrijft ze als zorgzame professionals. Ze wijst op systeemfalen op grote schaal: de leiding van GIDS en de Tavistock-trust, NHS England en toezichthouders namen de aangedragen zorgen jarenlang onvoldoende serieus en grepen te laat in. De NHS heeft aangekondigd GIDS te sluiten en te vervangen door regionale diensten met een meer holistische, psychosociale aanpak, routinematige dataverzameling en onderzoek naar wie baat heeft bij behandeling. Tegelijk staan er duizenden jongeren op een wachtlijst. Barnes signaleert dat meerdere landen voorzichtiger zijn geworden met medische transitie, met gesprekstherapie eerst.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.