Het detransitieverhaal van Heather en Alex
Heather en Alex vertellen samen hun verhaal over medische transitie en de weg terug. Ze bespreken de verwachtingen die ze hadden, de realiteit die volgde
Over Heather en Alex
In deze video vertellen twee mensen, Heather en Alex, hun verhaal over medische transitie en de weg terug. Het zijn geen rechtlijnige verhalen met een enkel kantelpunt: een van hen beschrijft het juist als een geleidelijke ontwikkeling, voortgekomen uit een langere geschiedenis van zich niet thuis voelen. Als kind en tijdens de adolescentie hoorde deze persoon nergens echt bij en trok op met andere buitenbeentjes. Pas op latere leeftijd, ergens rond het 26e of 27e jaar, ontstond het idee om te transitioneren. Na het keer op keer terugkeren bij diezelfde gedachte voelde de stap naar transitie naar een vrouw destijds juist en alsof die problemen oploste.
Achtergrond en redenen om te transitioneren
De sprekers benoemen dat mensen om uiteenlopende redenen transitioneren, en dat ze binnen een online detransitiegemeenschap veel verhalen met overeenkomsten tegenkomen. Een van hen noemt seksueel trauma in de kindertijd, een jarenlange gewelddadige relatie, een niet-gediagnosticeerde eetstoornis en gediagnosticeerd autisme. Voor deze persoon voelde transitie vooral als een manier om weg te vluchten van het meisje-zijn, met de gedachte dat het trauma niet was gebeurd als ze geen meisje was geweest; ook geïnternaliseerde vrouwenhaat speelde een rol. De ander beschrijft het tegenovergestelde patroon: niet wegrennen van iets, maar juist een gewenste identiteit en persona najagen. Als man voelde deze persoon zich zelfverzekerder en moediger, en pas na de detransitie kwam het besef dat dit deels te maken had met het ontbreken van beschermende mannen in de eigen jeugd.
De weg naar detransitie
Beide sprekers beschrijven hoe de eerder ervaren tevredenheid wegviel. De ene persoon vertelt dat de "mile markers" opraakten: telkens een nieuwe stap met de belofte van geluk, tot er niets meer af te vinken viel. Een week voor een geplande borstoperatie, nog altijd ongelukkig, volgde een lange periode van sensorische deprivatie en een ervaring die als keerpunt wordt beschreven. De andere persoon had naam, onder- en gezichtschirurgie achter de rug en voelde zich hersteld, maar merkte dat wat eerder verdriet gaf nog steeds verdriet gaf. Het zitten met de wekelijkse hormooninjectie in de dij werd het omslagpunt: het inbrengen van de naald voelde als het bezoedelen van het eigen lichaam. Daarna stopte deze persoon met scheren en make-up, met als gedachte dat al die moeite om er op een bepaalde manier uit te zien niet bij de eigen, onopgesmukte zelf paste.
Gemeenschap en spreken
De sprekers benoemen dat detransitie vaak onbesproken blijft. Voor veel mensen was "trans zijn" het eerste waarvoor ze applaus en erkenning kregen, en dat is moeilijk los te laten; wie wel detransitioneert, hoort soms dat hij of zij dan "nooit echt trans" was. Binnen de detransitiegemeenschap ontmoetten Heather en Alex elkaar en werden ze vrienden, niet vanwege hun transitiestatus maar om wie ze als mensen zijn. Die vriendschap hielp hen te zien dat ze meer waren dan hun gender, transitie of label. Hoewel een van hen overwoog dit hoofdstuk weg te stoppen en verder te gaan, voelt het niet goed om te zwijgen terwijl anderen worstelen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.