Helen Joyce over haar boek "Trans" en genderidentiteit
Helen Joyce bespreekt haar boek "Trans" in dit diepgaand interview. Ze analyseert hoe genderidentiteitsideologie zich zo snel verspreidde, wat de gevolgen
Over Helen Joyce
In dit interview bespreekt Helen Joyce de totstandkoming van haar boek "Trans". Ze vertelt dat ze er als journalist in terechtkwam toen iemand haar vroeg uit te zoeken waarom kinderen op het werk plotseling zeiden transgender of non-binair te zijn. Een eerste artikel schreef ze rond 2017, maar ze was er niet tevreden over: ze had de gangbare verklaring overgenomen zonder die te bevragen. Pas na ontmoetingen met jongeren die hun transitie ongedaan hadden gemaakt (detransitioners), besloot ze het boek te schrijven, ondanks de te verwachten weerstand en het risico voor haar baan.
Hoe het idee zich verspreidde
Joyce beschrijft het verschijnsel als een vorm van sociale besmetting: gedachten die nauwelijks bij mensen opkomen tot iemand ze suggereert. Ze schetst een historische lijn van vroege artsen in Duitsland en later Amerika, via de queertheorie en het denken van Judith Butler op universiteiten, naar de samenloop met internet, Amerikaanse polarisatie en de invloed van Amerikaanse universiteiten, bedrijven en internetreuzen. De kern van het idee, zegt ze, is dat wat je tot man of vrouw maakt zou bepaald worden door hoe je je voelt en wat je zegt, in plaats van een onveranderlijk gegeven. Ze trekt een vergelijking met de manier waarop voorlichting over eetstoornissen onbedoeld gedrag kan aanleren.
Verschillende groepen en autogynefilie
Aan de hand van het werk van Michael Bailey en Ray Blanchard onderscheidt Joyce verschillende groepen. Bij mannen die transitioneren ziet ze enerzijds vroeg transitionerende, effeminate homoseksuele jongens en anderzijds heteroseksuele mannen die Blanchard met de term autogynefilie beschrijft. Ze legt uit waarom historisch vooral mannen "uit" hun categorie mochten stappen en vrouwen nauwelijks, met uitzonderingen in samenlevingen zoals Albanië. De recente sterke toename onder meisjes ziet ze als iets nieuws: vaak heteroseksuele meisjes, jongeren op het autismespectrum, of jongeren met trauma, die online (zij noemt Tumblr rond 2015) werden aangespoord hun "gender" te bevragen.
Gevolgen voor kinderen, vrouwen en taal
Joyce uit zorgen over scholen die kinderen sociaal laten transitioneren zonder ouders in te lichten, en over puberteitsremmers, hormonen en operaties. Ze noemt het publiek gevolgde verhaal van Jazz Jennings als voorbeeld dat iedereen zelf kan nagaan. Bij sport benadrukt ze dat het volgens haar niet gaat om transidentiteit maar om mannelijke lichamen in vrouwencategorieën; ze noemt de zaak van Selina Soule en het geval Laurel Hubbard, en stelt dat "inclusie" hier juist uitsluiting van een vrouw betekent. Ook bekritiseert ze het begrip genderdysforie als een verzameling uiteenlopende zaken onder één naam, en taalveranderingen als "menstruators" of "vagina owners", die volgens haar vrouwen als groep opbreken in losse onderdelen. Tot slot vertelt ze dat persoonlijke reacties en recensies op haar boek overwegend positief waren, naast online kritiek die volgens haar vaak op verdraaiing berust.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.