De transoorlog op de realiteit — Helen Joyce met Brendan O'Neill

Over Helen Joyce en dit gesprek

In deze aflevering van de Brendan O'Neill Show spreekt journalist en auteur Helen Joyce met Brendan O'Neill over haar boek Trans: When Ideology Meets Reality. Joyce is journalist, redacteur en was executive editor bij The Economist. Ze maakt vanaf het begin een scherp onderscheid tussen transgender mensen, die ze met respect en accommodatie wil tegemoetkomen, en wat zij transgenderactivisme noemt: een ideologie die volgens haar beweert dat biologisch geslacht er niet toe doet of niet echt is. Twee dingen brachten haar tot het schrijven van het boek: de gevolgen voor vrouwenrechten als de materiële realiteit van geslacht wordt losgelaten, en de ontmoeting met mensen die detransitioneren.

Geen klassieke burgerrechtenbeweging

Joyce betwist dat het hier om een nieuwe burgerrechtenbeweging gaat. Burgerrechtenbewegingen, zegt ze, wijzen op een "onderscheid zonder verschil": er is geen goede reden behalve vooroordeel om vrouwen niet te laten stemmen of om mensen te onderdrukken op grond van huidskleur. Bij mannen en vrouwen ligt dat anders. Op terreinen als stemrecht, werk en bewegingsvrijheid is het verschil niet relevant, maar als het gaat om wie zwanger kan worden, wie verkracht kan worden, fysieke kracht en het feit dat geweldsmisdrijven overwegend door mannen worden gepleegd, gaat het juist wél om een reëel verschil. Daarom is volgens haar de claim dat geslacht er niet toe doet een uitspraak over ons allemaal, niet alleen over een kleine groep.

Zelfidentificatie, taal en vrouwenrechten

Het gesprek gaat over de verschuiving waarbij "transrechten" in de praktijk neerkomen op genderzelfidentificatie. Joyce stelt dat een vrouwspecifieke ruimte logisch onmogelijk blijft als mannen zich erin kunnen identificeren. Ze beschrijft hoe de ideologie volgens haar een totalitaire neiging krijgt: niet alleen woorden, maar ook gedachten moeten worden aangepast. Over voornaamwoorden zegt ze gemengde gevoelens te hebben; ze gebruikt soms iemands voorkeursvoornaamwoorden, maar haar enige vaste regel bij het schrijven was dat altijd helder moet blijven om welk geslacht het gaat. Ze bespreekt ook het wegvallen van het woord "vrouw" en de opkomst van geslachtsneutrale taal, die volgens haar in de praktijk vooral één kant op werkt.

Lichaamsontkenning, detransitie en debat

Joyce introduceert het begrip "body denialism" en stelt dat genderdysforie deels door de samenleving wordt gecreëerd, onder meer door losgekoppeld leven van het lichaam via schermen en door lesmateriaal dat kinderen op stereotypen wijst. Ze waarschuwt dat vooral jonge meisjes en mogelijk toekomstige homoseksuele jongeren hierdoor richting medische trajecten worden geduwd. Detransitioners zijn voor haar het bewijs dat het om een geloofssysteem gaat: binnen een ideologie waarin niemand zich kan vergissen over wie hij of zij is, worden zij als afvalligen behandeld. Tot slot bespreekt ze sport, gevangenissen en kleedkamers, en het belang van openlijk debat ondanks de druk en het risico op "cancelen".

Bronnen

• YouTube — De transoorlog op de realiteit — Helen Joyce met Brendan O'Neill