Dr. Hilary Cass ontmaskert de mythe — puberteitsblokkeerders verminderen geen suïciderisico
Een van de meest gebruikte argumenten voor medische transitie bij jongeren is het dreigement dat ze anders suïcide plegen. Dr.
Over de Cass Review
In deze Engelstalige uitzending bespreken NHS-huisarts dr. Louise Irving en Kate Barker, CEO van de LGB Alliance, het rapport van de gepensioneerde kinderarts dr. Hilary Cass over genderzorg voor jongeren binnen de Britse NHS. Volgens het rapport zijn kinderen die genderzorg zochten in de steek gelaten door een gebrek aan onderzoek en bewijs. Cass vond geen goed bewijs voor het voorschrijven van puberteitsblokkeerders aan adolescenten en concludeerde dat het bewijs voor veel van de aangeboden genderbehandelingen opvallend zwak is. Het rapport waarschuwt ook dat de verhitte sfeer rond het genderdebat de besluitvorming van artsen heeft beïnvloed, en dat psychische problemen verward kunnen worden met genderdysforie. NHS England heeft aangekondigd de bevindingen te bestuderen en klinieken opgedragen om eerste afspraken voor jongeren onder de 18 op te schorten.
Het suïcide-argument ontkracht
Een centraal punt in het gesprek is het argument dat jongeren puberteitsblokkeerders nodig zouden hebben om suïcide te voorkomen. Volgens Kate Barker krijgen ouders soms onverantwoord te horen dat hun kind suïcide zal plegen als het deze medicijnen niet krijgt. Zij stelt dat dit een verschrikkelijke boodschap is en dat dit argument in de Cass Review grondig is weerlegd. Ze spreekt de hoop uit dat organisaties stoppen met deze vorm van druk en manipulatie. Dr. Irving wijst erop dat de behandelingen onomkeerbare gevolgen hebben — verlies van vruchtbaarheid, effecten op de seksuele functie en mogelijk op cognitieve functies en hersenontwikkeling — terwijl de langetermijneffecten onbekend zijn.
Onderliggende problemen en verschuivend profiel
De sprekers benadrukken dat genderdysforie een echte aandoening is waar sommige kinderen werkelijk aan lijden en hulp bij nodig hebben. Tegelijk stellen ze dat de diagnose de afgelopen jaren te ruim is gesteld. Volgens het rapport is een groot deel van de verwezen kinderen op hetzelfde geslacht gericht — genoemd worden 89% van de meisjes en 81% van de jongens. Dr. Irving beschrijft dat het patiëntenprofiel is verschoven: waar het vroeger vooral om jongens ging, zijn het nu overwegend meisjes in de vroege tienerjaren. Veel van deze jongeren hebben volgens haar meervoudige problemen, zoals neurodiversiteit, autisme, depressie, angst, nadelige jeugdervaringen en soms misbruik. Ze noemt sociale besmetting als een mogelijke verklaring en wijst op de onderbezetting van de Britse jeugd-ggz (CAMHS), met wachttijden die kunnen oplopen.
Online klinieken en verantwoordelijkheid
Barker wijst erop dat mensen de NHS-wachtlijsten omzeilen door deze medicijnen online en bij privéklinieken in het buitenland te bestellen. De LGB Alliance pleit ervoor deze route te sluiten, omdat het volgens haar inconsequent is om puberteitsblokkeerders binnen de NHS af te wijzen maar ze vanuit het buitenland wel toe te laten. Beide sprekers roepen op om uit te zoeken hoe deze situatie zo lang heeft kunnen voortduren, en benadrukken dat kinderen moeten horen dat er niets mis is met homoseksualiteit. Dr. Cass licht in een fragment toe dat de huidige groep jongeren wezenlijk verschilt van die van zo'n tien jaar geleden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.