NHS genderidentiteitsdiensten verbeteren — Dr. Hilary Cass
Dr. Hilary Cass, kinderarts en auteur van het gelijknamige Cass-rapport, legt uit welke verbeteringen noodzakelijk zijn voor de NHS
Over Dr. Hilary Cass
In deze aflevering van de BMJ-podcast spreekt hoofdredacteur Cameron Abbasi met Dr. Hilary Cass, kinderarts en voormalig president van het Royal College of Paediatrics and Child Health. Cass leidde gedurende drie jaar een onafhankelijke review van de genderidentiteitsdiensten voor kinderen en jongeren binnen de NHS. Haar klinische achtergrond ligt bij kinderen met een beperking, maar zij vervulde ook diverse bestuurs- en beleidsfuncties. Het doel van de review was om jongeren die hun genderidentiteit in vraag stellen of genderdysforie ervaren, een hoogwaardige zorg te bieden. Zij baseerde haar werk op het bestuderen van het bewijs, op gesprekken met jongeren met ervaring, hun families en professionals, en op een internationale vergelijking van richtlijnen en praktijken, waaronder gesprekken met het Nederlandse team dat deze behandeling oorspronkelijk introduceerde.
Een veranderde populatie en versnipperde zorg
Volgens Cass zijn jongeren slecht bediend door de gang van zaken van de afgelopen jaren. Doordat lokale diensten zich onzeker voelden over deze groep, werden jongeren vaak rechtstreeks doorverwezen naar de Gender Identity Development Service (GIDS) bij de Tavistock-kliniek, waar de wachtlijst exponentieel groeide. Veel van deze jongeren hebben complexe presentaties, zoals neurodiversiteit of andere psychische problemen, die in normale omstandigheden lokaal zouden worden aangepakt maar nu onbehandeld bleven. Cass beschrijft ook een veranderde instroom: de generatie die opgroeide in de jaren 2000 heeft een flexibelere kijk op gender. De moeilijke vraag is wanneer het juist is om dat te medicaliseren. Sommige jongvolwassenen vertelden haar dat ze graag eerder hadden geweten dat er meer manieren zijn om trans te zijn dan alleen binair. NHS England verplaatst de zorg nu naar een bredere pediatrische setting in kinderziekenhuizen, met multidisciplinaire teams waarin niemand voltijds in deze dienst werkt.
Het bewijs voor puberteitsremmers en richtlijnen
Cass benadrukt dat de bewijsbasis zwak is. Van meer dan honderd onderzoeken naar puberteitsremmers en hormoonbehandeling waren er volgens haar slechts twee van aanvaardbare kwaliteit. Zij wijst erop dat de oorspronkelijke redenering — tijd kopen om na te denken — niet klopt, omdat de overgrote meerderheid (98 procent in een Britse studie) doorgaat naar masculiniserende of feminiserende hormonen. Voor verbetering van genderdysforie of psychologisch welzijn ziet zij geen of slechts zwak bewijs, dat in de Britse studie niet werd herhaald. Over suïcidaliteit stelt zij dat deze jongeren een hoger risico hebben dan de algemene bevolking, maar niet hoger dan andere jongeren met vergelijkbaar complexe presentaties; er is geen bewijs dat genderaffirmerende behandeling dat risico verlaagt. Richtlijnen die puberteitsremmers aanbevelen, zoals die van WPATH, baseren zich volgens haar niet op bewijs maar op consensus. De Zweedse en Finse richtlijnen, die het meest op bewijs steunen, hanteren een voorzichtiger aanpak die lijkt op haar aanbevelingen.
Aanbevelingen en boodschap aan jongeren
Cass pleit ervoor dat iedereen die de kliniek binnenkomt deel uitmaakt van een onderzoeksprogramma, ook wie niet transitioneert, zodat toekomstige beslissingen beter onderbouwd zijn. Psychologische ondersteuning is volgens haar niet bedoeld om de genderbeleving te veranderen, maar om jongeren in een robuustere mentale toestand te brengen. Zij betreurt dat de volwassenenkliniek niet wilde meewerken aan het koppelen van gegevens van de circa 9.000 jongeren die door de Tavistock zijn gegaan. Zij wil de urgentie uit het traject halen en de zorg terugbrengen naar de gewone adolescentenzorg, met regionale centra die volgens dezelfde protocollen werken. Haar boodschap aan jongeren en families: er zijn veel manieren om trans te zijn, hun gevoelens zijn echt, en zij verdienen het om gehoord en geloofd te worden — ook al kan niemand voorspellen hoe dat over vijf of tien jaar zal voelen. Zij vindt dat jongeren door de samenleving en de gezondheidszorg in de steek zijn gelaten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.