Isabelle Ayala — "Wij zijn mensen, geen proefkonijnen"
Isabelle Ayala, die op haar 14e begon met testosteron nadat artsen haar autisme en PTSS negeerden, confronteert in dit statement de medische wereld met
Over Isabelle Ayala
In dit korte, persoonlijke statement spreekt Isabelle Ayala de medische wereld en de politiek rechtstreeks aan. Ze vertelt dat ze testosteron begon te nemen na een eerste afspraak met haar arts van slechts vijfenveertig minuten. Het beeld dat ze daarbij gebruikt is scherp: ze voelde zich behandeld als een proefkonijn van die arts. Vanuit die ervaring richt ze zich tot iedereen die meebeslist over de medische behandeling van jonge mensen met genderdysforie, met een duidelijke boodschap: zij en anderen zoals zij zijn mensen, geen proefdieren.
Geïnformeerde toestemming en het tempo van behandeling
Centraal in haar verhaal staat de kwestie van geïnformeerde toestemming. Ayala stelt dat zij die toestemming nooit echt heeft kunnen geven. Na één gesprek van drie kwartier startte de behandeling met testosteron al. Door dit detail naar voren te halen, zet ze vraagtekens bij de snelheid waarmee ingrijpende, lichamelijke behandelingen worden voorgeschreven. De boodschap is dat een dergelijk kort traject onvoldoende ruimte laat om de gevolgen werkelijk te overzien en om een weloverwogen keuze te maken.
Twijfels binnen de medische wereld
Ayala verwijst in haar statement naar documenten die volgens haar zijn uitgelekt. Daaruit zou blijken dat de artsen die vooroplopen in het voorschrijven van puberteitsremmers aan kinderen en in het uitvoeren van onomkeerbare ingrepen, zelf vragen hebben gesteld over de langetermijngevolgen. Daarmee plaatst ze de vraag op tafel of de medische praktijk die zij beschrijft wel rust op voldoende zekerheid over wat deze behandelingen op de lange termijn betekenen voor jonge mensen.
Een oproep aan de politiek
Het statement heeft ook een politieke kant. Ayala noemt dat een gouverneur een jaar eerder een wet ondertekende die volgens haar de medicalisering van de genderproblematiek van een kind viert. Ze ervaart dit als beleid dat gemaakt wordt zonder de juiste kennis en roept op dat dit moet stoppen. Haar slotwoorden vatten de kern samen: zij en anderen zoals zij zijn mensen en geen proefkonijnen. Met dit korte, indringende betoog vraagt ze aandacht voor de stem van mensen die zelf zo'n traject hebben doorlopen en vraagtekens zetten bij de manier waarop het verliep.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.