Dr. James Cantor — het AAP-beleid over transgendere kinderen klopt niet (Hidden Truth Show)
Dr. James Cantor, seksoloog verbonden aan de Universiteit van Toronto, analyseert bij de Hidden Truth Show het beleidsdocument van de American Academy of
Over Dr. James Cantor
Dr. James Cantor is seksoloog en wordt in deze aflevering van de Hidden Truth Show geïntroduceerd als een van de meest gerenommeerde seksologen ter wereld. In het interview bespreekt hij een beleidsdocument van de American Academy of Pediatrics (AAP) over de behandeling van kinderen met genderdysforie. Cantor benadrukt dat hij geen banden heeft met de AAP, de American Medical Association of de betrokken personen. Zijn enige belang, zegt hij, is wat de wetenschappelijke literatuur laat zien. Hij verrichtte een fact-check van het document en ging de aangehaalde bronnen na; volgens hem ondersteunen die bronnen niet wat het document beweert.
Kritiek op het AAP-beleidsdocument
Volgens Cantor adviseert het AAP-document zorgverleners om kinderen met genderdysforie "gender affirming" zorg te bieden: het kind direct laten overstappen naar het andere geslacht, met een nieuwe naam, kleding, medicatie en eventueel operatie. Hij stelt dat dit advies ingaat tegen de wetenschap. Het document onderscheidt drie benaderingen: het kind beter laten identificeren met het biologische geslacht, het kind laten identificeren met de gevoelde genderidentiteit, of "watchful waiting" (afwachten). Het AAP verwerpt volgens hem de eerste benadering en het afwachten, en omarmt alleen de affirmatieve route. Cantor wijst erop dat deze drie labels niet door de onderzoekers zelf zijn bedacht, maar zijn overgenomen van de organisatie die voorheen de Harry Benjamin gender dysphoria association heette en nu WPATH is.
Wat de literatuur volgens Cantor laat zien
Cantor zegt dat de gevolgde studies eensgezind laten zien dat de meerderheid van deze kinderen, ongeacht wat je doet, de wens om te transitioneren verliest tegen de tijd dat hun seksuele drift opkomt. Veel van deze kinderen ontdekken dan dat hun gevoel vooral neerkomt op homoseksualiteit: jonge jongens begrijpen hun gevoelens nog niet en concluderen dat ze een meisje moeten zijn, totdat de seksuele drift dat beeld bijstelt. Hetzelfde geldt volgens hem omgekeerd voor meisjes en lesbiennes. Een minderheid blijft wel de wens houden om te transitioneren; bij wie rond hun twaalfde, dertiende of veertiende dat verlangen behoudt, blijft dat doorgaans levenslang. Voor jongere kinderen bestaat er volgens hem echter geen enkel bewijs en noemt hij de vroege transitie "één groot experiment".
Geïnformeerde toestemming en taalgebruik
Cantor stelt dat ouders, kinderen en andere beslissers geen geïnformeerde toestemming kunnen geven wanneer het bewijs verkeerd wordt voorgesteld. Hij bekritiseert ook de gehanteerde termen. Volgens hem suggereert "gender affirming care" iets anders dan wat er gebeurt, en zouden veel mensen bij die term juist denken aan het bevestigen van het biologische geslacht. Hij beschouwt de drie labels vooral als verkooptaal die de lezer in een bepaalde richting stuurt. Ook plaatst hij vraagtekens bij de "professionele" status van de organisatie die de terminologie aanleverde, omdat volgens hem het merendeel van de leden geen professionals zou zijn. Tot slot wijst hij de "one size fits all"-benadering van het AAP af: in de praktijk verschilt elke situatie en wordt per geval gedaan wat passend lijkt. De wetenschap, zegt hij herhaaldelijk, mag niet worden genegeerd omdat ze botst met de politiek.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.