Dr. James Cantor over onderzoek naar seksueel gedrag (Gender — A Wider Lens)
Dr. James Cantor, seksoloog en onderzoeker, bespreekt bij de podcast Gender — A Wider Lens zijn jarenlange onderzoek naar seksueel gedrag en de relatie
Over Dr. James Cantor
Dr. James Cantor is klinisch psycholoog en onderzoeker naar seksueel gedrag. In dit gesprek met Stella O'Malley en Sasha Ayad van de podcast Gender — A Wider Lens vertelt hij hoe hij in het vakgebied terechtkwam: als jonge homoseksuele man wilde hij begrijpen wat hem anders maakte, en die vraag groeide uit tot een bredere wetenschappelijke interesse. Tijdens zijn opleiding belandde hij bij het toenmalige Clark Institute, waar hij ging samenwerken met Ray Blanchard. Door eerdere ervaring met cognitieve tests paste hij precies in een onderzoek naar het brein van mensen met afwijkende seksuele interesses. Cantor was later hoofdredacteur van het tijdschrift Sexual Abuse en leidt het Toronto Sexuality Centre. De gastvrouwen leggen vooraf uit dat ze deze aflevering, opgenomen in 2022, eerder achterhielden vanwege de hevige reacties op hun werk, maar haar later alsnog uitbrachten.
De wetenschappelijke benadering
Cantor benadrukt door het gesprek heen het belang van precisie in taal en het scheiden van emotie en bewijs. Voor een wetenschapper, zegt hij, begint elk onderzoek bij de nulhypothese: alle groepen worden samen genomen tot het bewijs aantoont dat ze verschillen. Hij vergelijkt dit met taxonomie, zoals biologen soorten indelen. Een morele of maatschappelijke afkeer van een bepaald patroon verandert volgens hem niets aan wat er feitelijk in de hersenen gebeurt; dat zijn aparte vragen. Hij erkent dat onze emoties een waarschuwingsfunctie hebben, maar pleit ervoor een uitspraak of ervaring zo rustig mogelijk te onderzoeken, omdat een eerste reactie ons soms de verkeerde kant op kan sturen. De gastvrouwen dagen hem op meerdere punten uit en vragen herhaaldelijk om het onderliggende bewijs.
Aangeboren patronen en preventie
Cantor bespreekt onderzoek naar mannelijke homoseksualiteit, dat volgens hem samenhangt met de immuunrespons van de moeder tijdens de zwangerschap en dus aangeboren is, maar niet als gen wordt doorgegeven. Voor vrouwen ligt seksuele aantrekking volgens hem complexer en holistischer. Hij beschrijft ook hersenonderzoek waarbij patronen zichtbaar werden in grote groepen, niet bij individuen. Hierbij noemt hij aanwijzingen die volgens hem op vroege, soms prenatale ontwikkeling wijzen, zoals verschillen in handvoorkeur. Cantor maakt een scherp onderscheid tussen een aantrekkingspatroon dat iemand niet kiest en niet kan veranderen, en het daadwerkelijke schadelijke gedrag. Hij stelt dat het stigma op het gedrag hoort, niet op de fantasie, en dat preventie kansrijker is dan louter bestraffing achteraf. Hij verwijst naar het Duitse Prevention Project Dunkelfeld, waar andere wetten rond vertrouwelijkheid het mogelijk maken dat mensen om hulp vragen voordat er een slachtoffer valt. De gastvrouwen stellen kritische vragen over de gevolgen voor slachtoffers en over meldplicht.
Controverse, fantasie en genderdiscussie
Een groot deel van het gesprek gaat over de vraag waarom Cantor zo'n controversiele reputatie heeft, onder meer door een veelbesproken tweet. Hij stelt dat zijn punt vooral was: welke principes geven mensen hun rechten, en kun je die consequent toepassen? De gastvrouwen brengen daartegen in dat handelen naar bepaalde aantrekkingspatronen wettelijk en maatschappelijk niet aanvaardbaar is, en dat dit een wezenlijk onderscheid maakt. Ook bespreken ze de rol van fantasie en de gedachte dat ruimte voor fantasie therapeutisch nuttig kan zijn. Tot slot raken ze kort het thema gender: volgens Cantor wordt wetenschappelijk onderzoek dat met een specifieke groep is gedaan soms te breed toegepast, waardoor de oorspronkelijke betekenis vervaagt. Hij verwijst naar eerdere afleveringen met onder anderen Ken Zucker en Paul Vasey.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.