De waarheid over genderklinieken — klokkenluider Jamie Reed
Jamie Reed, voormalig medewerker van een genderkliniek in Missouri die klokkenluider werd, onthult de waarheid over hoe genderklinieken van binnenuit
Over Jamie Reed
Jamie Reed begon rond 2018 te werken als casemanager in een pediatrisch gendercentrum verbonden aan Washington University in Missouri. Met een achtergrond in maatschappelijk werk, onder meer met jonge hiv-positieve volwassenen onder wie veel trans-geïdentificeerde mensen, raakte zij vertrouwd met thema's als naams- en genderwijziging. Ze stapte in dit werk met de overtuiging dat ze jongeren zou helpen lijden te verlichten en zichzelf te worden. Na te hebben gezien wat de zogenoemde gender-affirmatieve zorg bij kinderen volgens haar aanrichtte, besloot ze klokkenluider te worden. In dit gesprek met Jan Jekielek voor American Thought Leaders blikt ze terug op dat besluit en op de jaren erna.
De afwijking van het Nederlandse protocol
Reed vertelt dat ze pas gaandeweg ontdekte dat deze behandelingen voortkwamen uit het zogenoemde Nederlandse protocol, waarbij puberteit werd geremd in een gezond, zich ontwikkelend lichaam en daarna werd overgegaan op cross-sekse-hormonen. In het oorspronkelijke model werden jongeren met ernstige psychische comorbiditeit uitgesloten, evenals jongeren zonder levenslange genderdysforie. In de praktijk waarin zij werkte zag ze juist grote aantallen tieners die zich rond hun vijftiende of zestiende meldden, vaak met ernstige psychische problemen en zonder enige in het medisch dossier vastgelegde geschiedenis van vroege genderproblematiek. Precies de patiënten die in de vroege behandelmodellen altijd waren uitgesloten.
Een systeem zonder verantwoordelijkheid
Volgens Reed presenteerde het centrum zich naar buiten toe als instantie die individuele afwegingen maakte, terwijl in de praktijk vier criteria volstonden: leeftijd of puberteitsfase, een brief van een therapeut, ouderlijke toestemming en een consult van ongeveer een uur met een arts. Wie daaraan voldeed, kreeg in haar beschrijving steevast puberteitsremmers of cross-sekse-hormonen, zonder objectieve test of echte differentiaaldiagnose. De beslissing werd uiteindelijk bij het kind gelegd. Reed beschrijft hoe verantwoordelijkheid telkens werd doorgeschoven: de therapeut schreef de brief in de veronderstelling dat de endocrinoloog besliste, de endocrinoloog verwees naar de brief, en samen wezen ze naar de ouders. Ze noemt het voorbeeld van een jonge vrouw die binnen drie maanden na een dubbele borstamputatie terugbelde, zonder dat de chirurg de telefoon opnam; de nazorg kwam neer op Reed en een verpleegkundige.
Ideologische druk en het sluiten van het centrum
Reed spreekt van ideologisch pesten dat zich uitstrekte over de hele medische sector. Vanaf 2018 gaf het centrum trainingen aan andere afdelingen om taalgebruik en omgang met patiënten aan te passen, aanvankelijk zonder tegenspraak. Tegen 2022 en 2023 begonnen andere zorgverleners volgens haar vragen te stellen en weerstand te bieden. Ze wijst er ook op dat veel medewerkers in dit veld zelf tot de homoseksuele en lesbische gemeenschap behoren en zichzelf in deze kinderen herkenden, terwijl er geen goede manier was om te onderscheiden wie zou opgroeien als homoseksueel volwassene. Nadat Missouri wetgeving aannam met onder meer een moratorium en een langere termijn om bij schade een rechtszaak aan te spannen, sloot het centrum; de dreiging van aansprakelijkheid was volgens Reed doorslaggevend.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.