Gesprek met genderkliniek-klokkenluider Jamie Reed (ep. 112)
In aflevering 112 van de podcast Gender A Wider Lens voeren Stella O'Malley en Sasha Ayad een uitgebreid gesprek met Jamie Reed, klokkenluider bij een
Over Jamie Reed en deze aflevering
In aflevering 112 van de podcast Gender: A Wider Lens spreken Stella O'Malley en Sasha Ayad met klokkenluider Jamie Reed, die werkte als casemanager bij het Washington University pediatric transgender Care Center in het St. Louis Children's Hospital. Reed heeft een achtergrond in culturele antropologie en een master in clinical research management, een opleiding die haar sterk op data richtte. Ze identificeert zich naar eigen zeggen binnen de queer-gemeenschap en is ouder van vijf kinderen. Aan tafel zit ook haar advocaat Bernadette Broyles, voorzitter en general counsel van de Campaign for Children, die ouders en kinderrechten verdedigt. Reed begon ervan overtuigd dat genderbevestigende zorg de gouden standaard was, maar verloor gaandeweg het vertrouwen in het systeem dat ze van binnenuit zag werken.
Wat zij binnen de kliniek zag
Reed verwachtte een multidisciplinair team dat patiënten beoordeelde aan de hand van richtlijnen, waarbij sommige jongeren niet aan de criteria zouden voldoen. In plaats daarvan zag ze dat vrijwel iedere patiënt groen licht kreeg voor medische interventies. Jongeren met onverwerkte aandoeningen zoals borderline-kenmerken, autisme of ADHD werden volgens haar toch doorgelaten. Ze beschrijft gevallen waarin de indicatie niet eens met genderidentiteit te maken had, en jongeren die al ver door de puberteit waren maar toch om puberteitsremmers vroegen, wat volgens haar liet zien dat ze niet begrepen wat die middelen doen. Schriftelijke toestemming van ouders ontbrak vaak; volgens Reed werd consent mondeling en per afspraak geregeld. Sommige ouders gaven aan zich onder druk gezet te voelen, maar de behandeling ging volgens haar toch door.
Schade, detransitie en verantwoordelijkheid
Reed vertelt dat een aanzienlijk deel van de patiënten uit beeld verdween; haar loss-to-follow-up-cijfer lag rond de dertig procent. Bij patiënten die ze wel volgde, zag ze geestelijke gezondheid soms verslechteren en lichamelijke waarden zoals cholesterol en BMI ongunstiger worden. Ze beschrijft een jong persoon dat na een borstamputatie binnen enkele maanden terugkeerde met de wens dit ongedaan te maken. Reed bespreekt ook de in-house psychologen die volgens haar met voorgeschreven templates werkten, en wijst op de neiging van betrokkenen om verantwoordelijkheid naar elkaar door te schuiven. Ze plaatst haar ervaring naast die van klokkenluiders bij de Tavistock-kliniek in Engeland, zoals beschreven door Hannah Barnes.
De stap naar klokkenluiden
Reed probeerde eerst jarenlang van binnenuit verandering te bewerkstelligen door zorgen in teamoverleggen aan te kaarten. Naar eigen zeggen kreeg ze vooral te horen dat haar toon verkeerd was. Een keerpunt kwam tijdens een teamdag, waar volgens haar werd gezegd dat medewerkers volledig achter de aanpak moesten staan of moesten vertrekken. Ze stapte over naar een andere positie binnen de universiteit, maar kon de zaak niet loslaten. Met juridische steun van Broyles diende ze een formele klacht in bij de Attorney General van Missouri, wat haar klokkenluidersbescherming opleverde en een onderzoek in gang zette. Broyles benadrukt dat ouders in het hele land vergelijkbare verhalen vertelden. Beiden roepen anderen met soortgelijke twijfels op de juiste juridische weg te volgen. De aflevering is Engelstalig.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.