Jamie Reed — klokkenluider over misstanden in de transgenderzorg voor kinderen
Jamie Reed werkte jarenlang als casemanager bij het Washington University Transgender Center in St. Louis.
Over Jamie Reed
Jamie Reed werkte vanaf ongeveer 2018 in een pediatrisch gendercentrum verbonden aan de Washington University in St. Louis. Naar eigen zeggen kwam ze daar als overtuigd voorstander binnen: ze beschrijft zichzelf in die periode als links, lesbisch en getrouwd met een transman. Ze had een achtergrond in clinical research management, een vakgebied met een sterke ethische component waarin medewerkers worden geacht een controlefunctie te vervullen. Ze ging er werken vanuit de gedachte dat ze trans jongeren wilde helpen en dat ze deel uitmaakte van iets nieuws en baanbrekends. In die jaren openden er volgens haar in de Verenigde Staten in hoog tempo gendercentra, eerst aan de kusten en daarna door het hele land, vanuit het idee dat dit het nieuwe burgerrechtenthema van die tijd was.
Klokkenluiderschap en de gevolgen
Na ongeveer vierenhalf jaar besloot Reed in 2023 aan de bel te trekken. Ze vertelt dat ze tijdens haar werk zag hoe kinderen en ouders richting ingrijpende, blijvende medische en lichamelijke veranderingen werden geduwd, terwijl iedereen in dezelfde richting werd gestuurd. Toen ze haar zorgen probeerde te uiten, werd ze naar eigen zeggen tegengewerkt. In 2023 legde ze een formele verklaring (affidavit) af en kreeg ze de status van klokkenluider. Haar advocaten waren Republikeins en ze werkte samen met de Republikeinse procureur-generaal van haar staat, wat betekende dat ze tegen haar eigen kring inging. Een artikel waaraan ze meeschreef werd gepubliceerd door The Free Press van Bari Weiss en sloeg in. Ze legt uit dat klokkenluidersbescherming deels juridisch is en bedoeld om iemand te behoeden voor directe ontslag of vervolging, maar dat dit in de praktijk niet zo uitpakte: de werkomgeving veranderde radicaal en uiteindelijk vertrok ze. Ze noemt zware persoonlijke gevolgen, waaronder verloren vriendschappen en het wegvallen van studievoordelen voor haar kinderen.
Haar visie op tribes en debat
Een groot deel van het gesprek gaat over hoe Reed zich na haar stap tussen de politieke kampen bevindt. Ze zegt dat ze zich nog grotendeels herkent in progressieve uitgangspunten, maar dat het ene punt waarop ze afweek voor velen een breekpunt werd. Ze beschrijft zichzelf inmiddels als iemand die in het midden leeft, een vrijdenker die met iedereen in gesprek wil. Ze stelt dat ze veel vooroordelen had over conservatieven en dat ze verrast was door de bereidheid tot debat die ze daar aantrof. Tegelijk benoemt ze dat dit thema veel mensen aan de progressieve kant heeft geraakt, van ouders van betrokken kinderen tot ouders met dochters in de sport.
Trans, kinderen en zorg
Reed onderscheidt in het gesprek grofweg drie groepen die zich volgens haar als trans identificeren: homoseksuele mensen, een kleine groep mannen met een fetisj, en een grote groep jongeren die zij ziet als gevangen in een sociale besmetting (social contagion). Ze stelt dat trans in haar ogen fundamenteel voortkomt uit homofobie, omdat het mensen die niet aan genderverwachtingen voldoen vertelt dat er iets mis is met hun lichaam in plaats van de samenleving opener te maken voor gendernonconformiteit. Ze benadrukt dat haar belangrijkste zorg de zorg aan kinderen is, die volgens haar slecht was. Ze vertelt dat haar eigen voormalige partner uiteindelijk detransitioneerde, iets wat verband hield met de vragen die haar klokkenluiderschap opriep. De interviewer, met een evangelisch-fundamentalistische achtergrond, brengt herhaaldelijk tegengeluid in en zegt zich ongemakkelijk te voelen bij sommige van haar formuleringen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.