De schade van transgenderisme documenteren — Jennifer Lahl
Jennifer Lahl bespreekt haar documentaires over de schade die transgenderisme aanricht bij kwetsbare mensen, met name jongeren.
Over Jennifer Lahl
Jennifer Lahl is regisseur van de documentaire Trans Mission: What's the Rush to Reassign Gender? en werkte daarvoor lange tijd als verpleegkundige op een pediatrische intensive care. In dit gesprek vertelt ze hoe ze vanuit haar eerdere films over draagmoederschap, eiceldonatie en IVF bij het onderwerp transgenderisme terechtkwam. Volgens Lahl drong dat thema haar werkterrein binnen: eerst kregen stellen kinderen via hoogtechnologische zwangerschappen, daarna alleenstaanden, en uiteindelijk ook mensen die zich als trans identificeren. Omdat ze altijd betrokken was bij kinderen, richt deze film zich vooral op de vraag of minderjarigen medisch en chirurgisch zouden mogen transitioneren.
Vruchtbaarheid, medicijnen en commerciële belangen
Lahl legt een verband tussen transitie bij kinderen en de vruchtbaarheidsindustrie. Kinderen krijgen volgens haar als standaardpraktijk aangeboden om eicellen of zaadcellen in te vriezen voordat ze aan een transitie beginnen, omdat puberteitsremmers en hormonen tot onvruchtbaarheid kunnen leiden. Ze wijst erop dat hetzelfde middel, Lupron, ook wordt gebruikt bij eiceldonoren en draagmoeders. Ze spreekt van "uitbuiting binnen uitbuiting": kinderen worden volgens haar verkocht aan het idee dat transitie mogelijk is, en tegelijk klaargemaakt voor latere afhankelijkheid van de vruchtbaarheidsindustrie. In haar ogen zijn farmaceutische bedrijven, vruchtbaarheidsklinieken en plastisch chirurgen allemaal financieel gebaat bij dit traject.
De film en de gemaakte keuzes
De volledige titel is Trans Mission, met als ondertitel "What's the rush to reassign gender?". De film werd volledig tijdens de lockdown opgenomen, deels via Zoom. Lahl interviewde ouders, gedetransitioneerden en experts, onder wie biologen en journalisten zoals Colin Wright en Meghan Murphy, evenals twee voorstanders: een kinderarts en een psychiater. Die voorstemmen nam ze bewust op, zodat kijkers hun argumenten zelf kunnen wegen. Ze benadrukt dat het een documentaire is die één verhaal documenteert, geen journalistiek stuk dat alle kanten belicht. Beelden van kinderen toonde ze uitsluitend van achteren, om hun onschuld en privacy te beschermen; kinderen interviewde ze principieel niet.
Ouders, kinderen en "geen haast"
Volgens Lahl ligt de kern in de haast waarmee kinderen dit pad op worden gestuurd, terwijl er volgens haar tijd is om eerst te kijken naar onderliggende problemen zoals trauma, autisme of een moeilijke thuissituatie. Ze stelt dat veel kinderartsen hun standpunt overnemen van beroepsverenigingen en weinig tijd hebben om onderzoek te lezen. Ouders zouden onder druk worden gezet met de boodschap dat hun kind anders suïcide zou plegen. De film is bedoeld als hulpmiddel voor ouders, om hen taal en vragen te geven waarmee ze in de spreekkamer en op school kunnen reageren. Ze noemt wetgeving in Texas als voorbeeld dat andere staten zouden kunnen volgen, en uit haar zorg over het uithollen van ouderlijke rechten. Het meest schokkend vond ze de verhalen van gedetransitioneerden en de blijvende schade die zij beschrijven.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.