Hoe genderideologie de biomedische ethiek heeft uitgehold — Jennifer Lahl

Over Jennifer Lahl

Jennifer Lahl spreekt vanuit een achtergrond van ongeveer twintig jaar klinische verpleegkunde, met name in de pediatrische intensieve zorg. In dit panelgesprek legt ze uit hoe de biomedische ethiek volgens haar is uitgehold en wat dat betekent voor jonge mensen die medische gendertransitie ondergaan. Ze verwijst naar een boek en een documentairefilm waarvan tijdens het evenement een trailer wordt getoond. Haar perspectief is uitgesproken kritisch: ze stelt onomwonden dat ze niet in "transgenderisme" gelooft en noemt het een leugen.

Hoe de medische ethiek verschoof

Lahl beschrijft dat het niet de eerste keer is dat de geneeskunde volgens haar "de weg kwijtraakt". Ze wijst op historische voorbeelden zoals de artsen tijdens de processen van Neurenberg, de Tuskegee-syfilisstudies in de Verenigde Staten en de onvrijwillige sterilisaties in Californië, waar vooral vrouwen werden gesteriliseerd die men ongeschikt achtte om zich voort te planten. Volgens haar werd de geneeskunde in het verleden steeds gecorrigeerd door klokkenluiders, rechtszaken en de collectieve stem van velen. Ze beschrijft ook een verschuiving in het medisch beroep: waar patiënten vroeger werden behandeld door artsen die zij vertrouwden, werden patiënten in haar latere loopbaan aangeduid als "klanten" en "cliënten", compleet met tevredenheidsenquêtes. De relatie verschoof van "de dokter weet wat het beste is" naar "de consument weet wat het beste is". Daarbij merkt ze op dat medische ethiek in de Amerikaanse geneeskundeopleiding volgens haar een keuzevak is geworden in plaats van verplicht.

Kinderen, toestemming en commerciële belangen

Op de vraag waarom dit nu ook op kinderen gericht wordt, antwoordt Lahl dat minderjarigen daarmee in feite consumenten van medische diensten worden, waarbij ouders toestemming geven voor de behandelingen. Ze stelt dat geld een rol speelt en dat de geneeskunde, net als de academische wereld, de media en culturele elites, in haar woorden "gekaapt" is. Als voorbeeld van de snelheid noemt ze het scenario dat een tienermeisje binnen dertig minuten via een telehealth-consult synthetisch testosteron zou kunnen verkrijgen, terwijl daar vroeger veel drempels voor zouden bestaan.

Detransitioners en desisters

Lahl maakt een onderscheid tussen twee groepen. Een "desister" is volgens haar iemand die nooit medische hormonen of operaties heeft ondergaan, maar bijvoorbeeld wel naam, kleding of haardracht veranderde en later afstand neemt van het idee in het verkeerde lichaam geboren te zijn. Een "detransitioner" is iemand die wel medische, en vaak ook chirurgische, stappen heeft gezet. Ze beschrijft deze jongeren als kwetsbaar, met verschillende bijkomende problemen zoals trauma, seksueel of fysiek misbruik, pesten, autisme of een geschiedenis van zelfbeschadiging of suïcidepogingen. Volgens haar werden die onderliggende problemen nooit aangepakt, terwijl de medische ingrepen lichamelijke schade veroorzaakten zonder dat de jongeren zich beter voelden. Ze noemt een detransitie-subreddit met naar eigen zeggen zo'n 40.000 leden, en benadrukt dat veel mensen die detransitioneren of desisteren dat stil doen, waardoor de werkelijke aantallen onbekend blijven. Ze koppelt de groei aan sociale besmetting via sociale media en aan publieke figuren die zich als non-binair of genderfluïde presenteren.

Bronnen

• YouTube — Hoe genderideologie de biomedische ethiek heeft uitgehold — Jennifer Lahl