Gender-affirming zorg voor kinderen: een eerlijk gesprek — Jesse Singal
Jesse Singal, journalist en auteur van "The Quick Fix", voert een eerlijk en genuanceerd gesprek over gender-affirming zorg voor kinderen.
Over Jesse Singal
Jesse Singal is journalist en heeft geschreven voor onder meer New York Magazine, de New York Times en The Atlantic. Hij is auteur van het boek "The Quick Fix", over de manier waarop wetenschappelijke complexiteit verloren gaat in populaire verhalen en persberichten. Daarnaast schrijft hij de nieuwsbrief "Singal-Minded" en presenteert hij samen met Katie Herzog de podcast "Blocked and Reported". In dit gesprek met de Middle Way-podcast bespreekt hij gender-affirming zorg voor jongeren en de manier waarop politiek en activisme de wetenschap onder druk zetten. Hij benadrukt dat hij niet pleit voor het verbieden van behandelingen, maar voor eerlijke, genuanceerde informatie.
Kritiek op een veelbesproken studie
De aanleiding voor het gesprek is een artikel waarin Singal een studie van onderzoekers van de University of Washington tegen het licht houdt. Het bijbehorende persbericht stelde dat gender-affirming zorg depressie bij transgender tieners sterk zou verminderen. Volgens Singal laat de studie dat niet zien. Kinderen die puberteitsremmers of hormonen kregen, verbeterden niet aantoonbaar in hun mentale gezondheid; ze bleven ongeveer gelijk. De onderzoekers vergeleken die groep met kinderen zonder behandeling, van wie de toestand verslechterde. Daaruit concluderen dat de behandeling werkt, noemt hij een veel zwakkere claim dan het persbericht suggereert. Hij wijst ook op methodologische problemen: een hoog uitvalpercentage, vooral in de groep zonder behandeling, waardoor uiteindelijk nog maar enkele kinderen overbleven, en het ontbreken van basale gegevens zoals gemiddelde scores op de gebruikte meetinstrumenten.
Dunne bewijsbasis en de rol van politiek
Singal stelt dat het bewijs voor medische transitie bij jongeren vooral schaars is: er zijn weinig studies, geen grote stapel onderzoeken zonder resultaat. Hij verwijst naar evaluaties in landen als het Verenigd Koninkrijk, Finland en Zweden, waar instanties oordeelden dat de bewijsbasis zwak is en behandelingen voorzichtiger benaderd worden. Tegelijk keert hij zich tegen wetgeving in staten als Florida en Texas die deze zorg helemaal wil verbieden of ouders als kindermishandelaars wil bestempelen. Hij vindt dat medische instanties, niet politici, hierover moeten beslissen.
Polarisatie, detransitie en zorgvuldigheid
Volgens Singal ontstaat de vertekening niet uit kwade wil, maar uit groepsdruk: binnen journalistiek en geneeskunde is het lastig om vragen te stellen zonder als tegenstander te worden gezien. Hij waarschuwt dat andere mentale problemen, zoals depressie, angst, eetstoornissen of trauma, soms over het hoofd worden gezien wanneer genderdysforie als enige oorzaak wordt behandeld. Over detransitie zegt hij dat niemand precies weet hoeveel mensen detransitioneren, omdat veel van hen het contact met hun kliniek verbreken en uitvalpercentages in onderzoek vaak worden genegeerd. Tot slot pleit hij voor het idee van pluralistische onwetendheid: veel mensen denken genuanceerder dan luidruchtige online discussies doen vermoeden, en met accurate informatie en gesprek over scheidslijnen heen valt er meer overeenstemming te vinden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.