Dr. Jill Simons analyseert de Cass Review over genderbehandelingen
Dr. Jill Simons van het American College of Pediatricians bespreekt bij Tony Perkins de bevindingen van de Cass Review en wat die betekenen voor de
Over Dr. Jill Simons
In dit gesprek met Tony Perkins bespreekt Dr. Jill Simons, uitvoerend directeur van het American College of Pediatricians, de bevindingen van de Britse Cass Review. De review werd in 2020 in opdracht gegeven door de Engelse National Health Service, die de kinderarts Dr. Hilary Cass vroeg om de genderzorg voor kinderen en jongeren te evalueren. Volgens Simons was zij niet verrast door de uitkomst, maar vond ze het wel geruststellend om Dr. Cass in haar eigen woorden te horen vaststellen dat er een aanzienlijk gebrek aan bewijs is op dit terrein en dat er aanwijzingen zijn dat de bestaande praktijk schade toebracht aan kinderen.
De omvang van de Cass Review
Simons beschrijft de review als zeer uitgebreid. Toen het onderzoek begon, bleek er zo'n gebrek aan bewijs te zijn dat de University of York werd ingeschakeld om het bestaande onderzoek te beoordelen. De review keek niet alleen naar wat de klinieken deden, maar bracht ook in kaart welk onderzoek er werkelijk bestaat. Volgens het rapport, zoals besproken in het gesprek, zijn kinderen blijvend geschaad door een gebrek aan onderzoek en bewijs rond medische ingrepen. Een centraal punt is dat dit deelgebied van de geneeskunde anders werd behandeld dan andere: Simons verwijst naar Dr. Cass' standpunt dat kinderen recht hebben op dezelfde zorgstandaarden als ieder ander, en dat daar in dit geval niet aan werd voldaan.
Twijfels over de onderbouwing van richtlijnen
Een belangrijk thema is de onderbouwing van de internationale richtlijnen. Volgens het rapport was de World Professional Association for Transgender Health (WPATH) zeer invloedrijk in het sturen van de internationale praktijk, terwijl de beoordeling door de University of York vaststelde dat de richtlijnen ontwikkelingsrigor en transparantie misten. Simons stelt dat zij en anderen bij het American College of Pediatricians hier al jaren op wijzen: de protocollen zouden gebaseerd zijn op Nederlandse studies die niet op kinderen waren uitgevoerd, waarna de gegevens naar die groep werden geëxtrapoleerd. Volgens haar hebben de makers van het Nederlandse onderzoek zelf aangegeven dat het niet voor deze toepassing bedoeld was, waardoor de onderbouwing volgens haar vanaf de basis gebrekkig is.
Gevolgen voor de Verenigde Staten
Perkins vraagt of dit Europese onderzoek de praktijk in de Verenigde Staten zal beïnvloeden. Simons verwacht dat dit uiteindelijk gebeurt en hoopt dat haar collega's, vooral kinderartsen, deze bevindingen behandelen zoals andere medische uitkomsten. Tegelijk ziet zij terughoudendheid en barrières om zulke analyses uit te voeren. Volgens haar zijn er al rechtszaken van mensen die schade ondervonden, waaronder detransitioners, en als de beroepsgroep zelf geen koerscorrectie maakt, zullen deze kwesties uiteindelijk in de rechtszaal worden beslist. Ze beschrijft dat artsen, verpleegkundigen en geneeskundestudenten die zich kritisch uitspreken naar eigen zeggen bestraft worden of hun baan verliezen, maar dat steeds meer mensen, vooral de jongere generatie, hun stem laten horen. Simons spreekt de hoop uit dat dit een kantelpunt bereikt zodat geen enkel kind verder wordt geschaad.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.