"Detrans" — gesprek met Mary Margaret Olohan over detransitioneerders
Mary Margaret Olohan, journalist en auteur van het boek "Detrans", bespreekt haar onderzoek naar detransitioneerders — mensen die van het transitietraject
Over Mary Margaret Olohan
Mary Margaret Olohan is journalist en auteur van het boek "Detrans". In deze lezing vertelt ze hoe ze als verslaggever begon te schrijven over gender en uiteindelijk een boek schreef over detransitioneerders: jonge en oudere mensen die via hormonen en operaties van geslacht probeerden te veranderen, en op een bepaald moment besloten terug te keren naar het leven als hun biologische zelf. Voor het boek interviewde ze meerdere detransitioneerders en profileerde ze er vijf uitgebreid: Helena Kerschner, Abel Garcia, Chloe Cole, Luka Hein en Prisha Mosley.
Taalgebruik in de media
Olohan besteedt veel aandacht aan de term "gender affirming care". Volgens haar is dit een eufemisme dat in de media en in stijlgidsen van organisaties als de Human Rights Campaign, de ACLU en GLAAD wordt gebruikt om transgenderoperaties, hormonen en puberteitsremmers aan te duiden, ook bij kinderen. Ze stelt dat berichtgeving daardoor verandert: koppen over wetgevers die "zorg voor trans-jongeren" willen verbieden lezen heel anders dan wanneer concreet over operaties en hormonen wordt gesproken. Ook wijst ze op de veelgenoemde statistiek dat minder dan 1% spijt zou hebben, die volgens haar gebrekkig is omdat veel detransitioneerders niet teruggaan naar hun arts.
Verhalen van detransitioneerders
Aan de hand van onder meer Chloe Cole en Prisha Mosley schetst Olohan terugkerende patronen: jongeren die zich eenzaam voelden, niet pasten op school, soms op het autismespectrum zaten zonder diagnose, en die op jonge leeftijd via sociale media in aanraking kwamen met pornografie en met genderinhoud. Ze beschrijft hoe ouders volgens haar vaak ook slachtoffer zijn: ze vertrouwen op het medische establishment en krijgen te horen dat niet-affirmeren gevaarlijk zou zijn. Olohan noemt lichamelijke en mentale gevolgen die de geïnterviewden beschreven na testosteron en operaties, zoals de dubbele mastectomie die Chloe Cole op haar vijftiende onderging. Ze verwijst ook naar de zogeheten WPATH-files. Het boek eindigt met het verhaal van Abby Martinez, wier dochter Yaeli na een gendertransitie een einde aan haar leven maakte.
Wat eraan gedaan kan worden
In het vragengedeelte gaat Olohan in op wat mensen zelf kunnen doen. Ze benadrukt het belang van gezelschap voor eenzame jongeren, van gezin en gemeenschap, en van het delen van feiten in gewone gesprekken. Ze wijst op rechtszaken van detransitioneerders en op juristen en organisaties die zich daarmee bezighouden, en op wetgeving die in verschillende staten wordt gevolgd door groepen zoals het American Principles Project en de Heritage Foundation. Ook bespreekt ze klokkenluiders binnen ziekenhuizen en zorgen over ideologie in medische opleidingen. Voor Olohan zijn de stemmen van detransitioneerders zelf het krachtigste antwoord op wat zij genderideologie noemt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.