Geen cultuuroorlog maar kinderbescherming – Jillian Spencer

Over Jillian Spencer

Jillian Spencer is kinder- en jeugdpsychiater uit Queensland. Volgens de inleiding bij deze video werkte zij als senior staf-psychiater in het Queensland Children's Hospital en werd zij uit haar klinische functie gezet na een beschuldiging van transfobie. Ze rondde haar opleiding tot psychiatrie af na vijf jaar training en kwalificeerde zich in 2009 als kinder- en jeugdpsychiater. Zij benadrukt dat zij geen religieuze of politieke banden heeft. In deze toespraak, gehouden tijdens een Let Women Speak-bijeenkomst in Canberra, gaat zij in op de invloed van gendertheorie op kinderen en op de positie van behandelaars die hiermee te maken krijgen.

Zorgen over het affirmatiemodel

Spencer stelt dat het voor kinder- en jeugdpsychiaters en andere hulpverleners die met kinderen werken op dit moment een lastige situatie is, omdat er veel organisatorische en maatschappelijke druk is om kinderen te bevestigen. Wanneer zij de onderbouwing van het affirmatiemodel onder de loep neemt, ziet zij volgens haar grote tekortkomingen in de studies en onvoldoende aangetoond voordeel om de risico's en schade te rechtvaardigen. De gebruikte medicatie, puberteitsremmers en cross-sekse hormonen, wordt volgens haar off-label voorgeschreven, waardoor geen farmaceutisch bedrijf aan toezichthouders heeft hoeven aantonen dat de baten opwegen tegen de risico's en schade.

Druk op behandelaars

Volgens Spencer heeft de overgrote meerderheid van kinder- en jeugdpsychiaters ernstige zorgen over het affirmatiemodel, maar het uitspreken daarvan of het kiezen van een voorzichtiger klinische aanpak brengt in het huidige klimaat hun baan in gevaar. Ze noemt risico's voor de registratie bij de toezichthouder en vrees voor strafrechtelijke sancties onder de wetten tegen conversietherapie in sommige staten. Naar haar inschatting gelooft slechts een kleine groep artsen daadwerkelijk in het affirmatiemodel, maar worden zij gesteund door een luidruchtige maatschappelijke beweging. Zij beschrijft dat psychiaters geen professionele afweging mogen maken over de juiste aanpak en zegt zelf uit haar werkomgeving te zijn gezet.

Een ontwikkelingsgerichte benadering

Spencer wijst erop dat haar vakgebied vroeger altijd een ontwikkelingsgerichte benadering hanteerde: de kindertijd en adolescentie werden gezien als een periode van grote groei en verandering, en kinderen kregen niet snel het label van langdurige aandoeningen zoals persoonlijkheidsstoornissen, omdat veel klachten met het ouder worden vanzelf afnemen. Zij verwijst naar elf studies die werden uitgevoerd voordat het affirmatiemodel in gebruik was en die met een afwachtende benadering ("watchful waiting") werkten; daarin werd volgens haar gevonden dat 60 tot 90 procent van de kinderen met genderdysforie zich met het ouder worden weer op hun gemak ging voelen in hun eigen lichaam. Zij benadrukt dat dit volgens haar geen cultuuroorlog is maar een ernstige kwestie van kinderbescherming, en roept op tot een dringend federaal onderzoek naar het zorgmodel voor de behandeling van kinderen met genderdysforie.

Bronnen

• YouTube — Geen cultuuroorlog maar kinderbescherming – Jillian Spencer