Dr. Jillian Spencer – kinderpsychiater daagt genderideologie uit
Australische kinderpsychiater Dr. Jillian Spencer legt uit waarom genderaffirmatieve zorg voor kinderen schadelijk is en daagt het medisch establishment uit.
Over Dr. Jillian Spencer
Dr. Jillian Spencer is kinder- en jeugdpsychiater. Ze studeerde geneeskunde, werkte enkele jaren als arts in ziekenhuizen en volgde daarna een psychiatrieopleiding van ongeveer vijf jaar, met subspecialisaties in kinder- en jeugdpsychiatrie en forensische psychiatrie; ze kwalificeerde in 2009. Ze werkt al 21 jaar voor Queensland Health en geeft aan geen religieuze of politieke affiliaties te hebben. In april van het jaar van dit interview werd ze van haar klinische taken ontheven bij een openbaar kinderziekenhuis in Queensland, naar aanleiding van haar voorzichtige, holistische benadering van kinderen met genderdysforie. In dit gesprek vertelt ze waarom ze haar zorgen openlijk uitsprak, terwijl veel collega's volgens haar zwijgen uit angst.
Kritiek op het affirmatiemodel
Spencer stelt dat in de genderkliniek van haar ziekenhuis, opgericht in 2017, een zogenoemd affirmatiemodel wordt gevolgd. Daarbij wordt een kind dat zich met het andere geslacht identificeert beschouwd als van nature trans of genderdivers, met als traject sociale transitie, puberteitsremmers, cross-sekse-hormonen en uiteindelijk operaties. Volgens haar werd ze door de ziekenhuisleiding opgedragen om altijd de voorkeursvoornaamwoorden te gebruiken, altijd een affirmerende benadering te kiezen en kinderen door te verwijzen naar de genderkliniek. Verkenning van mogelijke onderliggende oorzaken was haar niet toegestaan. Ze contrasteert dit met de gebruikelijke werkwijze in de kinder- en jeugdpsychiatrie, waarbij een team via meerdere bronnen tot een formulering komt die in de loop van de tijd kan veranderen. Bij een genderkliniek, zegt ze, komt iedereen contractueel tot dezelfde conclusie.
Risico's en de internationale context
Spencer waarschuwt dat puberteitsremmers vanaf het begin van de puberteit worden gegeven en bijwerkingen hebben die ze vergelijkt met de overgang, zoals vermoeidheid, opvliegers, gewichtstoename en stemmingswisselingen, naast verminderde botmineralisatie en vermoede effecten op de hersenontwikkeling. Ze stelt dat vrijwel alle kinderen die starten met remmers doorgaan naar cross-sekse-hormonen, wat volgens haar leidt tot blijvende onvruchtbaarheid. Ze noemt dat een groot deel van de kinderen zonder dit traject in de loop van de adolescentie van hun genderdysforie herstelt. Ze wijst op waarschuwingen van de Nederlandse onderzoekers die de behandelingen ontwikkelden, en op heroverwegingen in onder meer het Verenigd Koninkrijk, Finland en Zweden, waar artsen, ouders en onderzoek tot een voorzichtiger koers leidden.
Spreken onder druk
Spencer beschrijft hoe ze samen met juristen een klacht bij de mensenrechtencommissie voorbereidde om de rechtmatigheid van de ziekenhuisrichtlijnen aan te vechten, toen ze onverwacht een klacht van een patiënt ontving waarover ze niets kan zeggen vanwege vertrouwelijkheid. Volgens haar werd ze direct van haar taken ontheven zonder de gebruikelijke procedure. Ze zegt dat veel kinder- en jeugdpsychiaters in stilte zorgen delen uit angst voor hun baan, registratie of juridische gevolgen, en dat haar zaak een afschrikkend effect heeft. Voor jonge kinderen pleit ze voor liefde en steun zonder voornaamwoorden te veranderen, en voor langdurige begeleiding die medische transitie niet als vanzelfsprekend aanneemt. Ze noemt sociale besmetting en de invloed van sociale media als factoren achter de sterke toename van gevallen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.