Medeplichtig aan waanzin? Dr. Jillian Spencer over genderzorg

Over Dr. Jillian Spencer

Dr. Jillian Spencer is kinder- en jeugdpsychiater in Brisbane, Australië. In april 2023 werd zij geschorst bij het Queensland Children's Hospital nadat zij zorgen had geuit over genderinterventies bij kinderen. Sindsdien sprak zij zich uit in de Australische media, wat leidde tot verdere beschuldigingen van het overtreden van de gedragscode. Ze blijft geschorst en voert juridische procedures, onder meer over politieke discriminatie vanwege haar overtuiging dat mensen niet van geslacht kunnen veranderen, en over de vraag of zij als klokkenluider erkend wordt. In dit gesprek met podcasthost Stephanie ("You Must Be Some Kind of Therapist") bespreekt zij haar zaak en een nog niet gepubliceerd artikel dat zij schreef met Dr. Roberto D'Angelo.

Doorverwijzing en suïcidaliteit als drukmiddel

Spencer beschrijft hoe de genderkliniek tijdens de coronaperiode te maken kreeg met een sterke toename van verwijzingen en daardoor met zeer lange wachtlijsten. Kinderen met genderstress die zich met suïcidaliteit meldden, werden versneld behandeld, vanuit de aanname dat genderbevestigende zorg "levensreddend" zou zijn. Volgens Spencer klopte die aanname in de gevallen die zij zag niet, en bestond het risico dat jongeren leerden dat het uiten van suïcidaliteit een manier was om sneller toegang te krijgen. Zij wijst erop dat het versnellen van zorg op basis van suïcidaliteit haaks staat op de gangbare praktijk in de kinderpsychiatrie. Beoordelingen werden volgens haar steeds korter, soms teruggebracht tot één of twee gesprekken, waarna complexe jongeren snel naar hormonale interventies werden geleid. Vragenlijsten vervingen daarbij deels het klinische interview, dat zij als de juiste standaard ziet.

Het affirmatiemodel en de "multidisciplinaire" zorg

Spencer kreeg een formele opdracht om altijd de voorkeursvoornaamwoorden te gebruiken, een bevestigende benadering te kiezen en kinderen naar de genderkliniek door te verwijzen. Door inzage in het elektronische dossier zag zij naar eigen zeggen dat de beoordeling in de genderkliniek oppervlakkig was en geen bijzondere expertise vergde. Het argument dat de zorg "multidisciplinair" zou zijn, noemt zij een rookgordijn: ook met veel disciplines aan tafel wordt volgens haar uitsluitend volgens het affirmatiemodel gewerkt. Ze beschrijft dat ouders een brochure kregen die waarschuwde voor verhoogd suïciderisico bij gebrek aan bevestiging, wat zij geen geldige geïnformeerde toestemming acht. In haar klokkenluidersmeldingen noemt zij onder meer risico's voor vruchtbaarheid en seksuele functie, onjuiste informatie over de onderzoeksstand, en een collega die naar verluidt jaarlijks 25 adolescente meisjes goedkeurde voor borstamputatie.

Psychodynamisch denken en de rol van de behandelaar

In het artikel met D'Angelo betogen zij dat de psychiatrie zich heeft afgewend van psychodynamisch denken: het idee dat gedrag en gevoelens kunnen voortkomen uit factoren buiten het bewustzijn, en dat ook de behandelaar zelf de behandelrelatie beïnvloedt. Spencer wijst op de vele symbolen in genderklinieken, zoals vlaggen en buttons, en stelt dat deze de jongere communiceren dat alleen positieve gevoelens over een transidentiteit welkom zijn. Daardoor ontstaat volgens haar weinig ruimte voor twijfel, zelfhaat of trauma. Zij duidt de nadruk op deze symbolen als mogelijke reactieformatie, een afweermechanisme waarbij een ongemakkelijk gevoel wordt omgezet in het tegenovergestelde. Het gesprek raakt ook aan de vraag of behandelaars eigen onverwerkte ervaringen op patiënten projecteren, en eindigt bij Spencers verwachting dat haar tuchtzaken nog tot het volgende jaar doorlopen.

Bronnen

• YouTube — Medeplichtig aan waanzin? Dr. Jillian Spencer over genderzorg