Ik was dertien toen ze me oestrogeen gaven — Jonni Skinner
Jonni Skinner deelt het aangrijpende verhaal van hoe hij als dertienjarige al hormoonbehandeling ontving.
Over Jonni Skinner
In dit gesprek met Stella O'Malley vertelt Jonni Skinner zijn verhaal. Hij groeide op in een klein, landelijk plaatsje in Michigan, kreeg op jonge leeftijd de diagnose autisme en werd vaak gepest om zijn vrouwelijke manier van doen. In een streng christelijke omgeving leerde hij zijn opkomende aantrekking tot mannen zien als iets zondigs. Naar eigen zeggen bracht hij acht jaar door als "trans meisje" gedurende zijn hele adolescentie, in de overtuiging dat dit de enige behandeling voor hem was.
Naar de genderkliniek op dertienjarige leeftijd
Jonni beschrijft hoe een toenemende afkeer van zijn eigen lichaam ontstond toen hij de puberteit naderde, versterkt door zijn religieuze achtergrond en sociale isolatie. Via internet kwam hij in aanraking met transgender YouTubers en zag daarin een mogelijke uitweg. Wat begon als een afspraak bij een afdeling maatschappelijk werk van de University of Michigan, eindigde in een groeiende genderkliniek. Volgens Jonni ging de gendertherapeut niet in op zijn lichaamsbeeld, zijn extreme religiositeit of contacten met oudere mannen online, maar herhaalde zij vooral dat transitie al zijn problemen zou oplossen. Hij vertelt dat hij te horen kreeg dat hij als vrouw meer geliefd zou zijn en een grotere "dating pool" zou hebben.
Medische behandeling en gevolgen
Op zijn dertiende, rond 2016, werd Jonni naar zijn zeggen oestrogeen voorgeschreven, terwijl hij naar eigen beschrijving nog nauwelijks in de puberteit was. Hij vertelt dat hij werd gediagnosticeerd met een endocriene aandoening, terwijl er volgens hem geen afwijkende hormoonwaarden in zijn dossier stonden. Een jaar later kreeg hij de diagnose genderdysforie en puberteitsremmers in de vorm van een implantaat. Hij beschrijft ernstige bijwerkingen: hevige opvliegers, pijnlijke spierkrampen, urineverlies, een blaaszweer en bloed in zijn urine. Het implantaat werd na ongeveer tweeënhalf jaar verwijderd. Ook vertelt hij dat zijn lengtegroei kunstmatig werd afgeremd. Jonni geeft aan dat zijn moeder buiten de kamer werd gehouden en dat hij in zijn medische dossier dingen aantrof die volgens hem niet klopten.
Detransitie en spreken over zijn ervaring
Rond 2023, op ongeveer eenentwintigjarige leeftijd, raakte Jonni gedesillusioneerd. Een nieuwe endocrinoloog opperde te stoppen met de hormonen. Toen de zogeheten WPATH-bestanden naar buiten kwamen, kwam zijn wereldbeeld volgens hem opnieuw aan het wankelen en besloot hij te stoppen. Hij beschrijft ontwenningsverschijnselen zoals heftige opvliegers, vermoeidheid en stemmingswisselingen, en een langzaam terugkerende lichamelijke ontwikkeling. Door de verjaringstermijn voor medische aansprakelijkheid in zijn staat ziet hij geen juridische weg meer. Daarom kiest hij ervoor zijn verhaal te vertellen, onder meer via Genspect, in de hoop dat andere kinderen niet hetzelfde meemaken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.