Tienermeisje daagt artsen voor de rechter voor transitie op 13-jarige leeftijd
Layla Jane, die als 13-jarige een dubbele mastectomie onderging, klaagt de artsen aan die haar transitie faciliteerden zonder voldoende zorgvuldigheid.
Over deze video
In deze video wordt het verhaal besproken van Layla Jane, een achttienjarige detransitioner die als jong kind in transitie werd gebracht. Volgens het verslag onderging zij ingrijpende medische behandelingen op een leeftijd waarop zij die keuze nog niet kon overzien. Inmiddels heeft zij naar eigen zeggen grote spijt en spant zij een rechtszaak aan tegen de artsen die haar behandelden. De presentator gebruikt haar verhaal om te betogen dat de gevolgen van vroege transitie niet zomaar omkeerbaar zijn.
Onomkeerbare gevolgen
Een centraal punt is dat sommige effecten van de behandeling blijvend zijn. Layla's stem is bijvoorbeeld laag geworden en zal dat de rest van haar leven blijven; haar lichaam heeft kenmerken gekregen die zij als mannelijk ervaart en die niet ongedaan te maken zijn. In de video wordt benadrukt dat de boodschap dat transitie op jonge leeftijd volledig omkeerbaar en zonder langetermijngevolgen zou zijn, niet klopt. Layla geeft zelf aan dat zij al voor haar lichaam werd veranderd, terwijl zij wettelijk nog niet eens toestemming voor seks kon geven.
Onderliggende problematiek en informed consent
Layla stelt dat zij voorafgaand aan haar transitie al psychologische problemen had die niet werden behandeld. In plaats daarvan werd zij behandeld alsof zij werkelijk een jongen was. Haar advocaat, in de video aangeduid als Harmeet Dhillon, voert aan dat geldige toestemming (informed consent) ontbrak: een kind kan die toestemming niet geven, en ouders die niet volledig waren geïnformeerd evenmin. Volgens de advocaat werd informatie achtergehouden, zoals dat een meerderheid van de tienertransitioners later afziet van transitie en dat de behandeling geen oplossing bleek voor de psychische klachten. Ook wordt verwezen naar een eerdere cliënte, Chloe Cole, bij wie volgens de advocaat dezelfde vraag werd gebruikt of ouders "liever een levende zoon dan een dode dochter" wilden.
Verantwoordelijkheid en spijt
De presentator betoogt dat niet de kinderen zelf verantwoordelijk gehouden moeten worden, maar de ouders, de scholen, de overheid en vooral de artsen, voor wie het principe "doe geen kwaad" voorop zou moeten staan. Hij stelt dat een kind van dertien of veertien, terwijl het worstelt met de puberteit en lichaamsbeeld, de gevolgen nog niet kan overzien. Een terugkerend thema is verlies van vruchtbaarheid: voor veel detransitioners is het besef dat zij geen kinderen meer kunnen krijgen een van de pijnlijkste aspecten van hun spijt. Ter illustratie wordt een fragment aangehaald van een overheidsfunctionaris die zegt dankbaar te zijn pas als volwassene in transitie te zijn gegaan, omdat een vroege transitie het krijgen van kinderen onmogelijk had gemaakt. De video sluit dit thema af met de oproep dat er consequenties moeten zijn om herhaling te voorkomen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.