Gender: filosofie, instellingen en beleid — Leor Sapir

Over Dr. Leor Sapir

Leor Sapir is fellow bij het Manhattan Institute en gepromoveerd in de politieke wetenschappen aan Boston College, met daarna een postdoctorale aanstelling bij het Program on Constitutional Government aan Harvard. In deze aflevering van de podcast "Gender: A Wider Lens", gepresenteerd door psychotherapeut Stella O'Malley en jeugdtherapeut Sasha Ayad, vertelt hij hoe zijn interesse begon. In 2016 stuurde de regering-Obama een zogeheten "dear colleague letter" rond waarin scholen werd opgedragen leerlingen te behandelen naar hun genderidentiteit in plaats van hun biologische sekse. Sapir, op zoek naar een proefschriftonderwerp rond Title IX, wilde begrijpen hoe zo'n nieuwe regelgevende werkelijkheid kon ontstaan. Rond 2020 verdiepte hij zich in de medische literatuur over jeugdgendergeneeskunde en kwam tot de conclusie dat de onderbouwing daarvan volgens hem tekortschiet.

Institutionele invloed en de rol van de rechter

Volgens Sapir verloopt veel Amerikaanse regelgeving via wat hij "adversarial legalism" noemt: rechtszaken of de dreiging daarmee, waar landen als Zweden, Finland en het Verenigd Koninkrijk centrale bestuurlijke instanties inzetten. Belangenorganisaties zoals de ACLU en het Transgender Law Center hebben daardoor grote invloed op het beleid, terwijl ze volgens hem ideologisch bemenst zijn en niet door kiezers ter verantwoording kunnen worden geroepen. Rechters acht hij ongeschikt om dit soort medisch-wetenschappelijke debatten te beslechten: zij zijn generalisten, moeten reageren op wie als eerste een zaak aanbrengt, en werken met bewijsregels die in een rechtszaak passen maar het wetenschappelijke proces eerder verstoren. Hij wijst op zaken in Arkansas en Alabama, waar zelfs een door Trump benoemde rechter een verbod op puberteitsremmers en hormonen blokkeerde, omdat hij zich beriep op het oordeel van medische organisaties.

Beroepsverenigingen, tijdschriften en peer review

Sapir betoogt dat Amerikaanse medische organisaties zoals de American Academy of Pediatrics (AAP), de Endocrine Society en WPATH een poortwachtersrol vervullen en de afgelopen jaren volgens hem zijn overgenomen door een kleine maar goed georganiseerde groep activisten. Zolang deze organisaties "gender-affirming care" als levensreddend en medisch noodzakelijk blijven aanduiden, acht hij een beleidsommekeer moeilijk, ook omdat beleidsmakers naar zijn zeggen voortdurend naar die organisaties verwijzen zonder eigen onderbouwing. Hij noemt het tijdschrift Pediatrics, dat onder meer een artikel uit 2018 als beleidsstandpunt omarmde en onderzoek van Jack Turban publiceerde dat volgens hem ernstige gebreken bevat. Verwijzend naar Stephen Levine spreekt O'Malley over een "chain of trust" die niet deugt. Sapir ziet hierin een bredere vertrouwenscrisis in instituties, ook in academia en journalistiek.

Apathie, oordeel en de term "genderideologie"

Sapir verbindt het geheel aan een filosofische analyse. Hij ziet een ineenstorting van wat hij "liberaal optimisme" noemt, waarbij men oppervlakkige gevolgen aanpakt in plaats van diepere oorzaken van psychische nood. Het niet-oordelen dat sinds de jaren zestig tot civiele religie is geworden, noemt hij vaak eerder apathie dan tolerantie; daarbij verwijst hij naar de waarnemingen van Alexis de Tocqueville over individualisme en "soft despotism". De term "genderideologie" gebruikt hij met aarzeling, omdat daaronder volgens hem twee tegengestelde posities schuilgaan: de queertheorie van Foucault en Judith Butler, die elk essentialisme afwijst, en het idee van een aangeboren, onveranderlijke genderidentiteit op basis van "breinsekse". Tot slot bespreken de gasten het gebrek aan pakkende taal bij critici en termen als "body-affirming care" als tegenhanger van "gender-affirming care".

Bronnen

• YouTube — Gender: filosofie, instellingen en beleid — Leor Sapir