Leor Sapir over de controverse rondom pediatrische gendergeneeskunde
Leor Sapir is fellow bij het Manhattan Institute en een van de meest geciteerde analisten op het gebied van beleid rondom gendergeneeskunde bij kinderen.
Over Leor Sapir
Leor Sapir is fellow bij het Manhattan Institute en publiceert onder meer in City Journal en National Review. Hij promoveerde aan Boston College op een proefschrift over Title IX en de manier waarom genderidentiteit binnen de Amerikaanse wet- en regelgeving terechtkwam. Vanaf ongeveer 2020 verschoof zijn aandacht naar de medische discussie zelf: de behandeling van kinderen met genderdysforie. In deze lezing, gehouden binnen het programma over constitutioneel bestuur aan Harvard, analyseert hij wat hij beschrijft als een van de grootste medische schandalen in de Amerikaanse geschiedenis.
Twee verklaringen voor de stijging
Sapir schetst de sterke toename van het aantal jongeren dat zich als transgender identificeert. Hij zet twee verklaringen tegenover elkaar. De eerste, de hypothese van sociale acceptatie, stelt dat deze jongeren altijd al bestonden en zich nu alleen vrijer durven uiten. De tweede, de hypothese van sociale besmetting, ziet de toename vooral als een verschijnsel dat zich onder leeftijdsgenoten verspreidt, met name onder tienermeisjes. Sapir wijst erop dat de cijfers in tien jaar veel sterker zijn gestegen dan bij vergelijkbare historische voorbeelden, en hij verwijst naar het werk van Lisa Littman over wat zij rapid-onset gender dysphoria noemde: meisjes bij wie de klachten pas rond of na de puberteit plotseling opkwamen, vaak in combinatie met intensief socialemediagebruik en sociale isolatie.
De bewijsbasis voor medische behandeling
Het zogenoemde gender-affirming care-protocol kent volgens Sapir vier fasen: sociale transitie, puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en operaties. Hij betoogt dat de wetenschappelijke onderbouwing zwak is. De bekende Nederlandse studie kampt volgens hem met methodologische problemen, zoals het wisselen van vragenlijsten en het ontbreken van controle voor psychotherapie, en kon niet worden gerepliceerd. Latere studies hebben korte follow-up of vertekende steekproeven. Hij wijst erop dat de claim dat puberteitsremmers volledig omkeerbaar zijn niet strookt met onderzoek dat laat zien dat vrijwel alle kinderen die ermee starten doorgaan naar hormonen, wat volgens hem op een door de behandeling zelf veroorzaakt effect kan wijzen.
Waarom de VS een uitzondering is
Sapir stelt dat Zweden, Finland en het Verenigd Koninkrijk na systematische literatuuronderzoeken de medische transitie bij minderjarigen sterk hebben teruggeschroefd en psychotherapie als eerste keus aanbevelen, terwijl het Amerikaanse medische establishment grotendeels vasthoudt aan het affirmatieve model. Hij bekritiseert daarbij de onderbouwing van de American Academy of Pediatrics. Het verschil verklaart hij uit Amerikaanse kenmerken: een gedecentraliseerd zorg- en rechtssysteem, de invloed van belangenorganisaties, politieke polarisatie en een cultuur waarin artsen eerder risico's nemen. Ook benadrukt hij dat sociale transitie op school geen neutrale handeling is, maar een psychosociale interventie die de kans op medicalisering vergroot.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.