Gendergeneeskunde heeft een verpletterende nederlaag geleden — Leor Sapir

Over Leor Sapir

Leor Sapir is fellow bij het Manhattan Institute en volgt al jaren nauwgezet de ontwikkelingen rond gendergeneeskunde. In dit gesprek met Emily voor het programma Undercurrents van UnHerd legt hij uit hoe genderaffirmatieve zorg in de Verenigde Staten verankerd raakte in het gezondheidssysteem en hoe die positie de afgelopen periode juridisch en wetenschappelijk onder druk kwam te staan. Hij benadrukt dat de medische wereld deze behandelingen niet los van overheidsmacht omarmde, maar dat opeenvolgende regeringen via uiteenlopende instanties de invloed van genderideologie in de zorg hielpen inbedden.

Hoe een presidentieel besluit doorwerkt in de zorg

Sapir bespreekt het uitvoerend besluit dat Donald Trump kort na zijn inauguratie tekende en dat de federale overheid verbiedt de zogenoemde transitie van een kind te financieren, sponsoren of te ondersteunen. Een uitvoerend besluit is volgens hem vooral een opdracht aan de federale bureaucratie en niet aan burgers of instellingen. De krachtigste hefboom is financiering: geen Medicaid-geld voor zogenoemde genderaffirmatieve zorg, uitsluiting van deze procedures uit het Tricare-plan van het ministerie van Defensie, en geen subsidies aan ziekenhuizen, klinieken en medische opleidingen die dergelijke zorg aanbieden. Hij wijst erop dat ziekenhuizen zo voor de keuze komen te staan tussen hun genderkliniek en hun federale financiering, en noemt het voorbeeld van Denver Health, dat volgens het besluit met die afweging wordt geconfronteerd.

Section 1557 en de juridische druk op ziekenhuizen

Een tweede hefboom is section 1557 van de Affordable Care Act uit 2010. Die bepaling importeert volgens Sapir Title IX, de wet uit 1972 tegen discriminatie op grond van sekse, in het zorgrecht. Activisten en de regeringen Obama en Biden interpreteerden discriminatie op grond van sekse als discriminatie op grond van genderidentiteit. Door vage juridische bepalingen en de dreiging van rechtszaken gingen risicomijdende ziekenhuisbestuurders zich richten naar activistische organisaties. Sapir noemt dit het racket rond genderaffirmatieve zorg, en wijst op de health equality index van de Human Rights Campaign, die ziekenhuizen scoort op het aanbieden van zulke zorg. Het besluit draagt het ministerie van Volksgezondheid op deze praktijk rond section 1557 te beëindigen.

Bewijs, rechtszaken en verschuivende publieke opinie

Sapir noemt 2024 een keerpunt. Hij verwijst naar de Cass Review uit april, die volgens hem aantoont dat de controverse binnen de medische wereld speelt en niet enkel politiek is, en naar twee systematische literatuuroverzichten van McMaster University. Daarnaast bespreekt hij de openbaarmaking in de Alabama-zaak Boe versus Marshall, waarbij interne communicatie van de WPATH werd opgevraagd, en het feit dat de American Society of Plastic Surgeons afstand nam van de stelling dat er sterk bewijs voor deze ingrepen bestaat. Hij verwacht een stroom rechtszaken en wijst op de zaak voor het Hooggerechtshof, U.S. versus Skrmetti, over de grondwettelijkheid van verboden op transitie bij jongeren. Het besluit richt zich verder op de rol van de WPATH-richtlijnen, op een opdracht aan het ministerie om binnen negentig dagen een literatuuroverzicht te publiceren, en op taken voor het ministerie van Justitie rond fraude en bescherming van klokkenluiders. Volgens Sapir is het inmiddels een kwestie waarover een ruime meerderheid van het Amerikaanse publiek vindt dat minderjarigen deze behandelingen niet zouden moeten ondergaan, al blijven volgens hem uitdagingen bestaan door overtuigde ambtenaren en het federalisme dat de regulering van geneeskunde bij de staten legt.

Bronnen

• YouTube — Gendergeneeskunde heeft een verpletterende nederlaag geleden — Leor Sapir