"Trans is de nieuwe anorexia" — Lionel Shriver
Lionel Shriver trekt een vergelijking tussen transgenderisme en anorexia als sociale besmettingsziekten die met name meisjes en jonge vrouwen treffen.
Over Lionel Shriver
In dit televisie-interview bespreekt schrijfster Lionel Shriver haar column voor UnHerd, waarin zij de prikkelende vraag stelt of "trans de nieuwe anorexia" is geworden. Het gesprek begint met de constatering dat het aantal jongeren dat zich als transgender of gendernonconform identificeert sterk is gestegen. De interviewer noemt een cijfer dat in de column zou voorkomen — dat 12 procent van de millennials zich zo zou identificeren — en wijst op de ophef die de column losmaakte. Shriver zelf vertelt dat zij die ophef nauwelijks heeft meegekregen; ze beschrijft haar onwetendheid over de sociale media-reacties zelfs als een vorm van zelfbescherming.
De vergelijking met anorexia
Shriver licht toe waarom zij beide verschijnselen met elkaar vergelijkt. Volgens haar zijn het allebei vormen van dysmorfie: een verstoord beeld van het eigen lichaam. Waar een meisje met anorexia in de spiegel kijkt en zichzelf te dik vindt terwijl ze vermagerd is, kijkt een meisje volgens Shriver nu in de spiegel en ziet een jongen. Ze wijst erop dat beide verschijnselen vooral dezelfde groep lijken te treffen: tienermeisjes, vaak meisjes die wat onzeker en beïnvloedbaar zijn, en bij wie soms autisme, angst of depressie meespelen. Beide condities zouden deels voortkomen uit de wens om geen volwassen vrouw te worden. Shriver zegt daar begrip voor te hebben, maar merkt op dat anorexia de tekenen van vrouwelijkheid uithongert, terwijl bij de trans-route lichamelijke ingrepen plaatsvinden.
Status, prestige en de rol van volwassenen
Een centraal thema is het idee van een "prestige-diagnose". Shriver vertelt dat zij in de jaren tachtig als docent aan New Yorkse hogescholen merkte dat studentes haar vertelden anorexia te hebben, terwijl velen van hen niet bijzonder mager waren. Daaruit leidde ze af dat zij anorexisch wilden zijn — dat het status verleende. Eenzelfde mechanisme ziet zij nu bij trans-identificatie. Ze verwijst naar klokkenluider Jamie Reed, die zou hebben gezegd dat het ook ouders status verschaft, en stelt dat in progressieve kringen ouders hun kinderen soms aanmoedigen, zeker wanneer een kind mogelijk gewoon homo of lesbisch zou kunnen zijn. Het gesprek raakt ook de behandeling van lesbiennes, waarbij de naam van Joanna Cherry binnen de SNP valt.
Onomkeerbaarheid en ruimte om te experimenteren
Shriver benadrukt dat haar kritiek niet gericht is op de jongeren zelf. Tieners weten nog niet wie ze zijn en proberen verschillende identiteiten uit; daar heeft zij begrip voor. Haar bezwaar richt zich op de volwassenen, die volgens haar in korte tijd een soort lopende band hebben opgezet: zodra een jongere twijfel uit over gender, volgt al snel een traject van pillen, therapie en operaties. Daarbij wijst het gesprek op de onomkeerbaarheid van puberteitsremmers en chirurgie, en op het bestaan van jonge vrouwen die willen detransitioneren. Shriver pleit ervoor tieners de ruimte te geven om met gender en seksualiteit te experimenteren, omdat velen tot de conclusie zullen komen dat zij zich uiteindelijk goed voelen bij hun geboortegeslacht.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.