ROGD — een terugblik met Dr. Lisa Littman (The Bigger Picture Conference)
Dr. Lisa Littman, onderzoeker die het concept Rapid Onset Gender Dysphoria (ROGD) introduceerde, blikt terug op haar baanbrekende onderzoek tijdens de
Over Lisa Littman
Dr. Lisa Littman is de onderzoeker die de term "rapid onset gender dysphoria" (ROGD) introduceerde. In deze terugblik, bijna vijf jaar na haar oorspronkelijke artikel, kijkt zij terug op haar werk tijdens The Bigger Picture Conference. Ze benadrukt eerst haar uitgangspunten: ze noemt zichzelf pro-LGBT en gericht op het welzijn van iedereen die genderdysforie ervaart — mensen die het loslaten, die ermee blijven leven, die transitioneren en die detransitioneren. Volgens haar raakt dat bredere beeld vaak ondergesneeuwd in de discussie, en zijn onderzoeksvragen nodig om mensen te kunnen helpen.
Wat is ROGD?
ROGD verwijst volgens Littman naar adolescenten of jongvolwassenen die in hun kindertijd onvoldoende tekenen van genderdysforie vertoonden, maar die tijdens of na de puberteit voor het eerst gaan ervaren. In haar artikel uit 2018, gebaseerd op een vragenlijst onder ouders, kwamen drie hypotheses naar voren: dat deze late aanvang mogelijk een nieuw ontwikkelingspad naar genderdysforie vormt; dat sociale invloeden zoals sociale media en groepsdruk een rol kunnen spelen; en dat genderdysforie en een transgender-identiteit voor sommigen een onaangepaste manier van omgaan met andere problemen kunnen zijn, zoals psychische aandoeningen, trauma of moeite met het accepteren van een homoseksuele of biseksuele geaardheid. Ze vertelt dat het begrip omstreden is en dat er sinds publicatie sterke tegenstand bestaat, maar ook dat clinici uit verschillende landen haar lieten weten het verschijnsel te herkennen.
Onderzoek onder detransitioners
Het grootste deel van de lezing gaat over Littmans eerste detransitie-onderzoek: een verkennende, anonieme vragenlijst onder 100 mensen die medisch transitioneerden en daarna detransitioneerden, opgezet samen met twee detransitioners. Ze wierf bewust deelnemers met uiteenlopende opvattingen, zowel via een protrans-platform als via detrans-fora. De groep was overwegend vrouwelijk en kwam vooral uit de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Canada. Ongeveer de helft gaf aan dat de genderdysforie tijdens of na de puberteit begon, en bij ongeveer de helft ging een psychiatrische diagnose vooraf aan de dysforie. Bij detransitie identificeerde het merendeel zich opnieuw met het geboortegeslacht.
Sociale invloed, spijt en vervolgonderzoek
Verschillende uitkomsten wezen volgens Littman op een rol van sociale invloed: ruim een derde zei dat iemand hen vertelde dat hun ervaringen betekenden dat ze trans waren, en zij dat geloofden. Genoemde bronnen waren onder meer clinici, partners, vrienden en online gemeenschappen zoals YouTube-transitievideo's, blogs en Tumblr. Veel deelnemers vonden de beoordeling vóór transitie ontoereikend, en minder dan een kwart vertelde hun behandelaar over de detransitie. Een belangrijke conclusie is dat genderdysforie tijdelijk kan zijn, dat transitie de psychische gezondheid kan verslechteren en dat mensen hun eigen gevoelens verkeerd kunnen interpreteren. Tot slot noemt ze lopende projecten, waaronder een geplande internationale studie met Dr. Ken Zucker en Dr. Mike Bailey die genderdysfore jongeren en hun ouders meerdere jaren wil volgen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.