Lisa Marchiano — detransitie en reflecties op het affirmatieve zorgmodel (Bigger Picture)
Lisa Marchiano presenteert op de Genspect Bigger Picture Conference casusmateriaal van detransitioners en biedt een grondige kritiek op het
Over Lisa Marchiano
Lisa Marchiano is psychotherapeut en spreekt op de Bigger Picture Conference, georganiseerd door Genspect en Stella O'Malley. Ze noemt haar betrokkenheid bij de Gender Exploratory Therapy Association, die collegiale consultatiegroepen en een maandelijkse klinische casusbespreking organiseert. In deze lezing behandelt ze het thema realiteit en wat er psychologisch gebeurt wanneer mensen het contact met de werkelijkheid verliezen. Ze illustreert dit aan de hand van casusmateriaal van detransitioners en een kritiek op het affirmatieve zorgmodel.
Realiteit en zelfverwijt bij detransitioners
Marchiano observeert dat detransitioners de schade van hun transitie vaak volledig zichzelf verwijten: zij wilden het immers zelf. Daar plaatst zij tegenover dat volwassenen, therapeuten en artsen jongeren hebben verteld dat transitie hun problemen zou oplossen, terwijl menselijk lijden op die manier niet te genezen is. Ze verwijst naar de zenleraar Charlotte Joko Beck, die stelt dat het ondraaglijke voortkomt uit de onjuiste overtuiging dat iets genezen kan worden. Wie weet dat hij iets moet aanvaarden, kan het dragen; wie gelooft dat het genezen kan worden, blijft die belofte najagen.
De casus Lucy
Marchiano beschrijft, met toestemming en met vervreemde details, een jonge gedetransitioneerde vrouw die ze Lucy noemt. Lucy is sinds haar veertiende op vrouwen gericht en ziet zichzelf nu als lesbisch. Ze begon op haar negentiende met testosteron en onderging binnen een jaar een dubbele mastectomie, een baarmoederverwijdering en een eierstokverwijdering. Op haar tweeëntwintigste begon ze te detransitioneren. Bij aanvang van de therapie was ze suicidaal en zwaar geisoleerd. Het werk richtte zich op rouw om haar verbroken relatie, om het verlies van haar gezonde lichaam en op woede richting de artsen en therapeuten die haar zorg volgens Marchiano onverantwoord hadden afgehandeld. Lucy kampte daarnaast met OCD, anorexia en boulimie die aan haar transitie voorafgingen. Geleidelijk verschoof het werk naar aanpassing aan het volwassen leven, vriendschappen en daten.
Kritiek op het affirmatieve zorgmodel
Marchiano citeert Diane Ehrensaft over het affirmatieve model, waarin het kind zelf zijn gender benoemt en de therapeut die verklaring bevestigt, met sociale transitie, puberteitsremmers, hormonen en operaties als mogelijke interventies. Volgens haar berust dit model op de aanname van een aangeboren genderidentiteit waarvoor geen bewijs bestaat en die de lichamelijke werkelijkheid tegenspreekt. Daardoor blijven onbewuste, relationele en sociale factoren onbesproken en wordt psychische pijn in het lichaam gelokaliseerd. Ze verwijst naar de psychoanalyticus Alessandra Lemma en naar Jung, die benadrukte dat aanpassing vraagt om confrontatie met en aanvaarding van de realiteit van het lichaam, een taak die in de adolescentie bijzonder zwaar kan zijn. Ze haalt ook Livia aan, een gedetransitioneerde vrouw die in 2019 in Manchester sprak en transitie omschreef als een manier om aan haar realiteit als homoseksuele vrouw te ontsnappen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.