Lisa Marchiano — interview over oorzaken en behandeling van genderdysforie
Lisa Marchiano bespreekt in dit interview de oorzaken van genderdysforie vanuit Jungiaans perspectief en deelt haar klinische ervaringen met het
Over Lisa Marchiano
Lisa Marchiano is therapeute, opgeleid als Jungiaans analist, met een licentie als klinisch maatschappelijk werker. Ze is medepresentator van de podcast This Jungian Life. In dit Engelstalige interview, opgenomen rond een bijeenkomst in Manchester over detransitie, vertelt ze hoe ze vanaf ongeveer 2015 in haar omgeving en praktijk hoorde over jonge mensen die wilden transitioneren. Het besef dat er onomkeerbare medische ingrepen aan te pas kwamen, was voor haar het kantelpunt. Een periode van identiteitsverkenning hoort volgens haar bij het opgroeien, maar dat op een manier doen met permanente gevolgen is iets wat volwassenen niet zouden moeten toelaten.
Medicalisering en het wegnemen van betekenis
Voor Marchiano is de medicalisering het kernprobleem. Naast de onomkeerbaarheid heeft het volgens haar nog een effect: het neemt iemands eigen zoektocht weg. Wanneer een therapeut de pijnlijke maar betekenisvolle ervaring van een jongere die het eigen lichaam haat meteen omzet in een zekerheid die behandeld moet worden, verdwijnt de ruimte om die ervaring samen te onderzoeken en te laten groeien. Ze pleit voor nieuwsgierigheid: een klacht verkennen en zo veel mogelijk mogelijke betekenissen ervan zichtbaar maken, in plaats van die meteen vast te leggen. Volgens haar wordt genderdysforie geframed als mensenrechtenkwestie in plaats van als geestelijke-gezondheidsvraag, waardoor clinici hun gebruikelijke nieuwsgierigheid laten varen.
Vergelijking met eetstoornissen
Marchiano trekt een parallel met eetstoornissen, die ze passend noemt ondanks weerstand bij sommige activisten. Beide zijn op het lichaam gefixeerd en komen vaak voor bij dezelfde groep: getalenteerde tienermeisjes uit de middenklasse. Goede behandeling van eetstoornissen kijkt naar de metaforische inhoud van het symptoom en betrekt het gezin en de bredere cultuur, omdat het meisje vaak een symptoom voor het gezin draagt. Diezelfde clinici lijken die kennis niet toe te passen op genderdysforie. Ze noemt ook de overlap met trauma, en verwijst naar detransitioners die vertellen hoe hun obsessie verschoof van afvallen naar transitie.
Sociale besmetting en de symptoompool
Marchiano beschrijft de snelle toename onder tienermeisjes als een vorm van sociale besmetting, een idee dat ze koppelt aan Jungs notie van psychische besmetting. Ze verwijst naar gedocumenteerde voorbeelden zoals de verspreiding van suïcide na publicatie en de opkomst van eetstoornissen via media. Met het begrip symptoompool, dat ze toeschrijft aan Edward Shorter, legt ze uit dat elke cultuur bepaalt welke uitingen van leed serieus worden genomen. Vroeger bestond bijvoorbeeld de glasdelusie; nu heeft de uiting van in het verkeerde lichaam geboren zijn grote legitimiteit. Ze maakt zich zorgen over het iatrogeen versterken van suïcidaliteit door er veel over te spreken, en wijst op internet en sociale media als nog nauwelijks begrepen vectoren. Tot slot noemt ze Lisa Littmans paper uit 2018, waarin de term rapid onset gender dysphoria werd geïntroduceerd, en uit ze haar zorg dat lesbische jonge vrouwen en detransitioners hier een grote prijs voor betalen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.