Marcus Evans — klokkenluider over het 'genderzorg huis van horror' (Andrew Gold Heretics)
Marcus Evans, voormalig psychotherapeut bij Tavistock en klokkenluider, beschrijft bij Andrew Gold (Heretics) hoe de genderzorgkliniek van Tavistock
Over Marcus Evans
Marcus Evans is psychotherapeut en voormalig lid van het bestuur (Board of Governors) van de Tavistock-trust in Londen. In dit gesprek met Andrew Gold (Heretics) vertelt hij hoe hij klokkenluider werd over de genderzorg voor minderjarigen bij Tavistock. Hij werkt al sinds 1980 in de psychiatrie en runt samen met zijn vrouw een kleine particuliere psychotherapiepraktijk. Hij beschrijft de gendergerichte zorg bij de kliniek als een "huis van horror" voor een kwetsbare groep kinderen.
Genegeerde waarschuwingen bij Tavistock
Evans legt uit dat de Gender Identity Development Service (GIDS) begin jaren 2000 onderdeel werd van Tavistock en daarna sterk groeide. Zijn vrouw, die er werkte, merkte dat kinderen na een klein aantal consulten werden doorgestuurd naar UCL voor medicatie, terwijl het vaak ging om complexe presentaties met comorbiditeit zoals eetstoornissen, autisme of ADHD. Toen zij in 2005 vragen stelde, voelde ze zich niet welkom; medisch directeur Dave Taylor bevestigde haar zorgen in een rapport, maar dat verdween volgens Evans. Jaren later kwam collega David Bell met soortgelijke bevindingen. Evans, inmiddels bestuurslid, probeerde de zorgen zes maanden lang aan te kaarten, maar voelde dat alles werd toegedekt. Hij noemt de houding van de trust nalatig en stapte op, gebonden door een geheimhoudingsverklaring (NDA).
Puberteitsremmers, affirmatie en social contagion
Volgens Evans is medische transitie bij minderjanigen experimenteel: puberteitsremmers betreffen een off-label gebruikt middel, met zorgen over onder meer bot- en hersenontwikkeling. Hij beschrijft hoe het experimentele "watchful waiting"-model (waarbij volgens hem een groot deel van de jongeren hun klachten zou loslaten) werd vervangen door het affirmatieve model uit de Verenigde Staten. De doelgroep veranderde sinds 2000 sterk: van een kleine groep volwassen mannen naar vooral jonge meisjes rond de puberteit. Evans benoemt social contagion, online groepen en de kwetsbaarheid van jongeren met een wankele identiteit als factoren. Hij vergelijkt het met de vaste, "treacherous" overtuigingen die hij in de geestelijke gezondheidszorg tegenkomt en bekritiseert wat hij "false science" noemt rond claims over geslaagde transities.
De zaak-Keira Bell en de Cass-review
Evans bespreekt de rechtszaak (judicial review) die Keira Bell aanspande. Drie High Court-rechters concludeerden volgens hem dat er geen bewijs was dat de medicalisering van kinderen en het geven van geïnformeerde toestemming op twaalfjarige leeftijd rechtvaardigde. Hij wijst op het Nederlandse protocol, gebaseerd op een oude studie onder een kleine groep jongens waarvan een deel uitviel, en op het ontbreken van follow-up bij Tavistock. Na een hoger beroep oordeelde een rechter dat dit een zaak voor medici was, niet voor de rechtbank. Vervolgens onderzocht kinderarts Hillary Cass de stand van zaken; haar interim-rapport bevestigde volgens Evans het gebrek aan bewijs en aan zorgvuldigheid. Tavistock werd gedecommissioneerd. Cass stelde dat medicatie voor kinderen onderdeel moet zijn van onderzoek. Evans en zijn vrouw schreven een boek over een psychologische benadering van genderdysforie als zorg die volgens hem bij Tavistock had moeten plaatsvinden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.