Marcus Evans — waarom ik klokkenluider werd bij de Tavistock
Psychoanalyticus Marcus Evans legde zijn bestuurszetel bij de Tavistock en Portman NHS Foundation Trust neer nadat zijn zorgen over het GIDS werden
Over Marcus Evans
Marcus Evans is psychotherapeut met 45 jaar ervaring in de psychiatrie en voormalig bestuurder (governor) van de Tavistock Clinic, het nationale opleidingscentrum voor psychotherapie in Groot-Brittannië. In dit gesprek met Brendan O'Neill van Spiked vertelt hij waarom hij ontslag nam en al jaren waarschuwt voor wat er misging bij de genderzorg voor kinderen. Zijn vrouw Susan Evans, destijds verpleegkundig therapeut bij de Tavistock, trok in 2005 als een van de eersten aan de bel over de snelheid waarmee kinderen op een medisch traject werden gezet. Evans vertelt dat hij opstapte toen hij zag hoe een kritisch rapport van psychiater David Bell volgens hem werd weggemoffeld, net als een eerder rapport uit 2005. De recente Cass Review, geleid door kinderarts Hillary Cass, bevestigt volgens Evans de zorgen die hij en anderen lang naar voren brachten.
Affirmatiemodel versus klinisch denken
Evans stelt dat de genderdiensten meer werden gerund als een klantenservice dan als een klinische dienst. In de gewone geneeskunde kijk je naar de voor- en nadelen van een behandeling, observeer je uitkomsten en blijf je in gesprek over wat er werkelijk speelt. Het affirmatiemodel doet volgens hem het tegenovergestelde: als een kind zegt het verkeerde geslacht te hebben, wordt dat snel bevestigd en volgt een medisch traject. Hij beschrijft dat kinderen na vier tot zes sessies konden worden bevestigd in hun overtuiging. Volgens Evans is een goede therapeut juist empathisch maar verbreedt hij het gesprek, om te begrijpen wat er achter de gepresenteerde klacht speelt. Hij noemt de genderovertuiging geen psychose maar een “overgewaardeerd geloof”: het denken raakt georganiseerd rond één idee als oplossing voor onderliggende problemen.
Puberteitsremmers en gebrek aan onderzoek
Evans bekritiseert het idee dat je de puberteit kunt stilzetten en later weer “als een kraan” kunt aanzetten. Hij noemt dat een fictie: de hersen- en lichamelijke ontwikkeling kent vensters die je niet zomaar kunt herstarten. Volgens hem ging een groot deel van de kinderen dat met puberteitsremmers begon, daarna door met cross-sex hormonen, met onvruchtbaarheid als gevolg. Hij wijst ook op het ontbreken van langetermijn-uitkomstmetingen: toen hij als bestuurder vroeg naar follow-upstudies, bleken die er niet te zijn. Evans noemt verder dat het aantal kinderen met autisme dat naar transitie werd doorverwezen, niet werd geregistreerd; rechters in de rechtszaak vroegen om die data, die niet bleek te zijn verzameld. Hij plaatst de zorgen in een bredere context, waaronder de geschiedenis van de psychiatrie met lobotomieën.
Politisering, klokkenluiders en de Cass Review
Volgens Evans is het grootste verschil met andere ontwikkelingsproblemen, zoals anorexia of zelfbeschadiging, de politisering die het gewone klinische denken heeft verdrongen. Wie vragen stelde, werd al snel weggezet als bigot of transfoob. Hij wijst op de druk waaronder klokkenluiders en ook Hillary Cass kwamen te staan, en bekritiseert plannen om “conversietherapie” met de letter T uit te breiden, wat volgens hem ervaren therapeuten verder zou wegjagen. Hij verwijst naar Kira Bell, die het juridische beroep overnam, en naar landen als Zweden die hun onderzoek opnieuw bekijken. Evans prijst Cass om de grondigheid van haar werk en pleit voor meer ruimte voor debat en complex denken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.