Marcus Evans — Tavistock-klokkenluider spreekt uit bij Triggernometry

Over Marcus Evans

Marcus Evans is psychoanalyticus, oorspronkelijk opgeleid als psychiatrisch verpleegkundige, en werkte ruim veertig jaar in de psychiatrie, waarvan twintig jaar binnen de Britse NHS. Bij de Tavistock-instelling was hij senior staflid en onderdeel van het management. Na zijn pensioen nam hij een onbezoldigde functie aan als bestuurslid (governor) van de Tavistock, waaruit hij naar eigen zeggen ontslag nam vanwege de gang van zaken rond de gendertransitie van kinderen. In dit gesprek met Triggernometry, gepresenteerd door Francis Foster en Konstantin Kisin, vertelt hij hoe hij een van de bekende klokkenluiders werd.

De Tavistock en de GIDS-dienst

Evans schetst de Tavistock als de kleinste NHS-trust, maar een gespecialiseerd opleidingsinstituut voor psychotherapie, vooral psychoanalytische en systemische gezinstherapie. Ongeveer twintig jaar geleden werd daarbinnen de Gender Identity Development Service (GIDS) opgezet: een experimentele dienst voor genderdysfore kinderen die volgens Evans afweek van de psychologische traditie van het instituut, doordat er werd gekozen voor een hormonale aanpak. Hij beschrijft hoe de dienst fungeerde als psychologische toegangspoort, waarna kinderen werden doorverwezen naar UCL voor hormonen. Volgens hem verschoof de patiëntenpopulatie sterk: van een kleine groep die na hun achttiende transitioneerde naar steeds jongere kinderen, met een verschuiving naar overwegend meisjes.

Klokkenluiden en politisering

Evans vertelt dat zijn vrouw, die rond 2005 in de dienst werkte, als eerste klokkenluider de zorgen aankaartte. Medisch directeur David Taylor stelde toen een onderzoek in met aanbevelingen voor grondiger uitkomstmetingen, maar volgens Evans veranderde er daarna weinig. Hij spreekt over een politisering van het werkveld en een ongewoon nauwe band met belangenorganisaties als Mermaids en GIRES. Als governor kreeg hij een brief van tien ouders en een rapport van collega Dave Bell, gebaseerd op zorgen van tien medewerkers. Het rapport werd hem volgens Evans onthouden; hij beschrijft hoe hij uiteindelijk tegen zijn eigen oordeel in instemde met het rapport van de medisch directeur en daarna ontslag nam.

Autisme, sociale media en de Keira Bell-zaak

In het gesprek bespreekt Evans de samenhang met autisme: kinderen die moeite hebben met conflict en psychische pijn zouden zich aangetrokken voelen tot het idee van één probleem met één oplossing. Hij wijst ook op de invloed van sociale media en websites die jongeren aanmoedigen en hen volgens hem coachen om de juiste antwoorden te geven aan de toegangspoort. Daarnaast bekritiseert hij het pathologiseren van gewone, moeilijke gevoelens. Hij beschrijft de Keira Bell-zaak als een keerpunt en bespreekt zijn ongemak over het affirmatieve model dat volgens hem in de plaats kwam van afwachtend begeleiden (watchful waiting). Tot slot benadrukt hij het belang van open discussie en het naast elkaar zetten van gevoelens en feiten.

Bronnen

• YouTube — Marcus Evans bij Triggernometry