Marcus Evans — trauma achter genderidentiteit bij studenten
In deze presentatie analyseert Marcus Evans een groep gendertwijfelende mannelijke studenten die in hun jeugd lichamelijke moeilijkheden ervoeren.
Over Marcus en Susan Evans
In dit gesprek uit de expertreeks van Gen Spect, geleid door Candace Jackson, gaan psychoanalyticus Marcus Evans en psychoanalytisch psychotherapeut Susan Evans in op de relatie tussen genderidentiteit en trauma bij jongeren en studenten. Beiden werkten lange tijd binnen de Britse NHS; Susan was verbonden aan de nationale genderdienst voor kinderen, Marcus werkte in de volwassenen- en adolescentenzorg van de Tavistock-instelling. Samen schreven zij een boek over een therapeutische benadering van genderdysforie en zien zij in hun praktijk vooral kinderen, jongvolwassenen en hun ouders. Zij benadrukken dat hun observaties klinisch zijn en niet gebaseerd op onderzoeksstatistieken.
Trauma en kwetsbaarheid in de adolescentie
Marcus Evans stelt dat psychologische sterktes en zwaktes altijd uit meerdere factoren voortkomen. Trauma kan groot zijn, zoals misbruik of het vroeg verliezen van een ouder, maar ook klein, zoals de komst van een broertje of zusje of een ziek gezinslid dat de aandacht opeist. Wat telt is hoe het individu een gebeurtenis ervaart. Veel jongeren die zij zien zijn volgens hem kwetsbaar en perfectionistisch, hebben moeite hun emoties te verdragen en voelen zich buitenstaanders die nergens bij horen. Wanneer de puberteit en het verlaten van het ouderlijk huis nieuwe spanningen brengen, zoeken zij houvast. De trans-identiteit functioneert dan, in hun visie, soms als een oplossing voor een psychologisch probleem dat op een andere manier niet opgelost kan worden: één probleem en één oplossing in een verwarrende wereld.
Een open, holistische benadering
De Evansen bepleiten een benadering die de hele persoon ziet en niet alleen het gender. Zij wijzen erop dat zekerheid en de afwezigheid van twijfel juist problematisch kunnen zijn, omdat twijfel en conflict horen bij een volwassen geestestoestand. Een therapeut sluit eerst aan bij de patiënt, maar moet op een gegeven moment ook een eigen visie houden en samen verkennen welke pijn iemand probeert kwijt te raken en of er andere wegen zijn. Zij verzetten zich tegen de tegenstelling tussen affirmatie en zogenoemde conversietherapie, en willen het gesprek juist openhouden. Volgens hen bestaat er medisch gezien geen specialisme dat 'gender' heet; gendervragen horen thuis binnen de gewone, brede zorg voor de hele persoon. Zij verwijzen naar de Cass-review, die concludeerde dat er onvoldoende bewijs is voor de gemedicaliseerde aanpak en die aandringt op een holistische, voorzichtige houding.
Medicalisering, WPATH en detransitie
Het gesprek bespreekt hoe de hulpverlening soms meegaat met de tijdgeest omdat dat veiliger voelt, en hoe de angst om van 'conversie' beschuldigd te worden exploratie in de weg staat. Marcus en Susan noemen het gemedicaliseerd behandelen van een psychologisch probleem het werkelijke keerpunt en wijzen op het gebrek aan langetermijnonderzoek. Zij verwijzen naar collega's als Stephen Levine en Ken Zucker, die zich van WPATH afkeerden omdat ideologie en activisme volgens hen het klinische debat verdrongen, en naar landen als Zweden en Finland die hun aanpak hebben herzien. Tot slot staan zij stil bij detransitie: wie terugkeert moet rouwen om een losgelaten identiteit, kan schaamte en gebroken relaties ervaren en krijgt soms te horen nooit echt trans te zijn geweest of wordt door eerdere steungroepen afgewezen. Zij pleiten ervoor de exploratieve, open houding in beide richtingen gelijk toe te passen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.