Waarom de tradwife-beweging zal mislukken — Mary Harrington
Mary Harrington analyseert waarom de tradwife-beweging gedoemd is te mislukken — over feminisme, identiteitspolitiek en de paradoxen van modern vrouwzijn.
Over Mary Harrington
In dit Engelstalige gesprek bespreekt schrijfster Mary Harrington, auteur van Feminism Against Progress, waarom de hedendaagse tradwife-beweging volgens haar gedoemd is te mislukken. Haar centrale stelling is verrassend: het probleem met tradwives is dat ze "niet trad genoeg" zijn. Wat zij idealiseren is geen eeuwenoude traditie, maar een sjabloon uit het midden van de twintigste eeuw dat slechts gold voor een kleine subgroep van de middenklasse. Dat model van de huisvrouw die volledig buiten het economische leven staat, is volgens Harrington juist een uitgesproken modern verschijnsel.
Het productieve huishouden
In plaats van terug te grijpen op de jaren vijftig kijkt Harrington verder terug, naar de premoderne tijd waarin vrijwel alle vrouwen werkten, op de allerrijksten na. Toen was het huishouden de basale economische eenheid: een team waarin partners voor de lange termijn samenwerken en de taken verdelen op een manier die voor hen werkt. Zij wil niet voorschrijven hoe een individueel stel dat invult. Patronen ontstaan vanzelf binnen relaties, en daar is volgens haar geen schaamte over nodig wanneer die soms in een traditioneler vorm passen. De vraag die haar interesseert is hoe een eenentwintigste-eeuwse versie van dat productieve huishouden eruitziet, in een wereld waarin de meesten van ons toch werken met "bits en bytes".
Weven, werk en de industriële revolutie
Harrington gebruikt het weven als illustratie. Tienduizenden jaren lang was weven vrouwenwerk, om praktische redenen: een weefgetouw kan van de vloer worden geheven, het werk is onderbreekbaar, sociaal en goed te combineren met het toezicht houden op kleine kinderen. Maar weven was ook een van de eerste activiteiten die met de industriële revolutie het huishouden uit verhuisde naar de fabriek. Daarmee werd het veel moeilijker om dit met de zorg voor kinderen te verenigen. Arbeidersvrouwen in de textielfabrieken kwamen voor onmogelijke dilemma's te staan rond bijvoorbeeld het voeden van een baby. Zo verloor vrouwenarbeid haar verbinding met het huishouden.
"Alles hebben" en het doorgeven van moederschap
Volgens Harrington moeten vrouwen een strategie ontwikkelen om níet "alles te hebben". Je kunt veel hebben en daar een mooie tijd mee beleven, maar niet alles tegelijk; sommige dingen volgen elkaar op. Ze wijst erop dat borstvoeding en de vroege interacties tussen moeder en kind niet uit te besteden zijn: in die eerste fase worden fundamentele lagen gelegd voor het vermogen tot zelfregulatie en voor de ontwikkeling tot een geïntegreerd persoon. In het gesprek komt ook de gedachte langs dat moederschap deels een aanstekelijk, "mimetisch" verlangen is: minder moeders leiden tot minder moeders. Harrington herkent dat zij, als oudere moeder uit de middenklasse, voor haar eerste kind nauwelijks ooit een baby had vastgehouden. Door kleinere en meer verspreide families ontbreekt de vanzelfsprekende oefening en nabijheid die er vroeger wel was, met een vereenzamend effect tot gevolg.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.