Mary Harrington: ik moest een feministische zaak maken tegen progressivisme
Mary Harrington: ik moest een feministische zaak maken tegen progressivisme
Over Mary Harrington
Mary Harrington is columnist bij Unherd en auteur van het boek "Feminism Against Progress". In dit gesprek met Peter Copeland in de podcast Inside Policy Talks van het Macdonald-Laurier Institute legt zij uit waarom zij naar eigen zeggen een feministische zaak tegen het vooruitgangsdenken (progressivisme) moest opbouwen. Ze beschrijft hoe ze in haar twintiger jaren sterk beïnvloed werd door kritische theorie en het werk van Judith Butler, zichzelf een tijd Sebastian noemde, en pas later afstand nam van veel van wat zij eerder vanzelfsprekend had gevonden. Het keerpunt was volgens haar de wereldwijde financiële crisis, waarna ze concludeerde dat ze niet meer in vooruitgang geloofde.
Vooruitgang als geseculariseerd geloof
Harrington beschrijft vooruitgang als een cluster van overtuigingen dat het christelijke geloof in een lineaire geschiedenis seculariseert: in plaats van dood, oordeel en het beloofde land belooft het via technologie en materiële overvloed een eindeloze verbetering, een hemel op aarde. Ze betoogt dat feminisme en progressivisme nauw met elkaar verweven zijn, maar dat je feminist kunt zijn zonder in vooruitgang te geloven, mits je het losmaakt van dat verhaal van eindeloze verbetering. In plaats daarvan benadert ze de vrouwenbeweging in materiële termen: als een reeks plaatselijke, soms tegenstrijdige antwoorden op de industriële revolutie, die het gezinsleven ingrijpend veranderde en vrouwen voor nieuwe vragen plaatste over werk en moederschap. Ze verbindt liberalisme bovendien met de boekdrukkunst: het idee van een "publiek" en van deliberatieve democratie is volgens haar onlosmakelijk verbonden met het kunnen publiceren en massaal verspreiden van teksten.
Het transhumanistische tijdperk en het lichaam
Een kernidee in het gesprek is dat de technologische ontwikkeling zich van de wereld om ons heen naar binnen heeft gekeerd, zodat we onszelf zijn gaan "industrialiseren". Harrington noemt dit het transhumanistische tijdperk en wijst de legalisering van de anticonceptiepil aan als kantelpunt: volgens haar de eerste transhumanistische technologie, omdat die niet gezond functioneren herstelt maar een normale, gezonde fysiologie doelbewust onderbreekt in naam van individuele vrijheid. Daaruit volgt haar feministische bezwaar: zodra we aanvaarden dat we het lichaam mogen herontwerpen omwille van vrijheid of winst, wordt het ook vatbaar voor de markt. Ze noemt commerciële draagmoederschapspraktijken als voorbeeld van waar dat toe kan leiden. De genderdiscussie ziet ze hierbij als één strijdtoneel binnen een veel breder vraagstuk dat alle mensen raakt.
Mensbeeld, belichaming en moederschap
Harrington onderscheidt technologie die iets herstelt ten opzichte van een gangbaar beeld van normale, gezonde fysiologie, van technologie die dat beeld juist wil overstijgen of doorbreken. Ze betoogt dat geneeskunde niet kan zonder een notie van wat "normaal" gezond is, terwijl het wetenschappelijke paradigma het idee dat dingen een vorm en een doel hebben grotendeels heeft losgelaten. Met de term "meat Lego" beschrijft ze hoe de mens verschijnt zodra je het idee van een normatieve menselijke natuur loslaat: een lichaam dat naar believen ontleed en herschikt kan worden. Tegenover dit beeld stelt ze de waarde van belichaming. Vanuit haar eigen ervaring als moeder beschrijft ze hoe slecht het ideaal van de radicaal autonome, vrije individu past bij zwangerschap en moederschap, en hoe afhankelijkheid en onderlinge verbondenheid juist wezenlijk zijn voor een goed menselijk leven. Tot slot zegt ze tekenen van vernieuwing te zien in een levendig intellectueel klimaat. Ze vertelt dat ze werkt aan een volgend boek over de boekdrukkunst en de digitale revolutie.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.